پارادوکس اولبرس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پارادوکس اولبرس نام یکی از پارادوکس‌های معروف است که نخستین بار توسط هاینریش ویلهلم اولبرس در سال ۱۸۲۳ پرسیده شد. صورت کوتاه این پارادوکس چنین است:

چرا آسمان شب تاریک است؟

پاسخ‌های نادرست[ویرایش]

  • گرد و غبار میان‌ستاره‌ای؛ دلیل نادرستی: این مواد نور ستاره‌ها را جذب می‌کنند و مانع رسیدن آنها به چشم ما می‌شوند، اما مساله اینجاست که جذب نور، سرانجام آنقدر دمای گردوغبار را بالا می‌برد که آن را به تابش و نورافشانی وا می‌دارد.
  • انتقال به سرخ؛ دلیل نادرستی: بخشی از پرتوهای فرابنفش نیز سر از طیف مرئی در می‌آورند و اثربخشی اول را تقریباً خنثی می‌کنند.

پاسخ‌های درست[ویرایش]

  • از آنجایی که سرعت نور محدود است و عمر جهان بیش از ۱۴ میلیارد سال نیست، پس فاصله اجرام با ما بیش از ۱۴ میلیارد سال نوری نیست. حتی اگر بپذیریم اجرامی وجود دارند که فاصله‌شان بیش از ۱۴ میلیارد سال نوری است، نور آنها هرگز به ما نمی‌رسد و دیده نمی‌شود و در نتیجه احتمالاْ بخش عظیمی از تابش‌های رسیده از رسیدن به زمین باز می‌مانند (نتیجه ثانویه چنین است که به مرور زمان شب‌ها روشن‌تر می‌شود).
  • نخست آنکه کهکشان‌ها، عمر لایتناهی ندارند. دوم آنکه ستاره‌ها سرانجام تاریک می‌شوند و این اثر در کهکشان‌های نزدیک به خاطر فاصله نوری کوتاه‌تر زودتر قابل مشاهده‌است.

برهم نهی این دو عامل باعث می‌شود که ما هیچ وقت نتوانیم نور ستاره‌های دور و نزدیک را هم‌زمان در همه جهات ببینیم. نور دورترین ستاره‌ها هنوز به ما نرسیده‌است، یا اگر برسد این سفر این قدر طول می‌کشد که تعدادی از اجرام نزدیک در این فاصله خاموش می‌شوند

منبع[ویرایش]