پادشاهی آلمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
قلمرو پادشاهی آلمان در زمان اتوی بزرگ تا سال ۹۷۲ با رنگ آبی تیره نمایش داده‌شده‌است.

پادشاهی آلمان(به لاتین: Regnum Teutonicum) نظامی بود مشتق شده از قلمرو فرانک‌ها در بخش بزرگی از اروپای غربی.

این پادشاهی مانند بسیاری از پادشاهی‌های قرون وسطایی آمیزه‌ای ناهمگون از سرزمین‌های کوچک پیشتر مستقل و مردمان گوناگون بود. پیش‌زمینهٔ تشکیل پادشاهی آلمان با پیمان وردون در ۸۴۳ میلادی و سپس برپایی فرانک خاوری بود.

کارولنژی‌ها تا ۹۱۱ بر این سرزمین فرمان می‌راندند، آنگاه برای چندی پادشاه از میان بزرگان کشور -و البته توسط خود این بزرگان- برگزیده می‌شد. با تاج‌گذاری اتوی بزرگ در ۹۶۲ به عنوان امپراتور پایه‌های برپایی امپراتوری مقدس روم -که از ۹۵۱ ایتالیا و از ۱۰۳۲ بورگونی را هم در برمی‌گرفت- گذاشته‌شد.

عنوان شاه ژرمن‌ها(به لاتین: rex teutonicorum) نخستین بار در اواخر سدهٔ یازدهم میلادی از سوی پاپ گرگوری هفتم به کار رفت. در سدهٔ دوازدهم که امپراتور از طریق امرای انتخاباتی برگزیده می‌شد از لقب شاه رومیان[۱] استفاده می‌شد.

پس از صلح وستفالی در ۱۶۴۸ میلادی آلمان به چندین دولت و پادشاهی کوچک مستقل و خودمختار تقسیم‌شد.

پانویس[ویرایش]

  1. rex Romanorum

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors، "Kingdom of Germany،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kingdom_of_Germany&oldid=442378380 (accessed August 14، 2011).