ویروس نقص ایمنی میمونی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ویروس نقص ایمنی میمونی
طبقه‌بندی ویروس‌ها
گروه: گروه ۶ (ویروس پسگرد)
تیره: ویروس پسگرد
سرده: ویروس آهسته‌گستر
گونه: ویروس نقص ایمنی میمونی

ویروس‌های نقص ایمنی میمونی (به انگلیسی: Simian immunodeficiency viruses یا SIV) ویروس‌های پسگردی هستند که قادرند حداقل ۴۵ گونه از نخستی‌سانان آفریقایی را مبتلا کنند.[۱][۲]

ویروس SIV در واقع عامل به وجود آمدن ویروس HIV بود است که خود به دو نوع HIV-1 و HIV-2 تقسیم می شود. به نظر می‌رسد که هر دو ویروس HIV-1 و HIV-2 در اصل متعلق به نخستی‌سانان مرکز افریقا بوده و در اوایل قرن بیست به بدن انسان منتقل شده‌اند. ویروس HIV-1 در اصل متعلق به مناطق جنوبی کامرون و تکامل یافتهٔ ویروس نقص ایمنی میمونی که در میان شمپانزه‌های وحشی شیوع دارد، بوده‌است.[۳][۴] همچنین ویروس HIV-2 تکامل یافتهٔ ویروس SIV میان گونه‌ای میمون به نام منگابی دودی بوده‌است که در غرب افریقا (از جنوب سنگال تا غرب ساحل عاج) زندگی می‌کرده‌است. پخ‌بینیانی مانند میمون شب نسبت به ویروس HIV-1 مقاوم هستند و این احتمالاً به دلیل یک نوع ژن پیوندی دو گونه مقاوم ویروس در آنها می‌باشد.[۵]

مدارکی موجود است که نشان می‌دهد انسان‌هایی که در شکار و یا فروش حیوانات دخالت داشتند دچار ویروس SIV شده‌اند.[۶] اگرچه SIV ویروس ضعیفی است که سیستم دفاعی بدن انسان با آن مقابله می‌کند و بیش از چند هفته در بدن انسان باقی نمی‌ماند، اما انتقال سریع و متوالی آن بین انسان‌های مختلف زمان کافی را به این ویروس برای تبدیل آن به HIV می‌دهد.[۷] علاوه بر این، با توجه به نرخ پایین انتقال فرد به فرد بیماری، SIV فقط می‌تواند از طریق تعداد زیادی افراد در معرض خطر پخش شود که باور بر این است که تا قبل از قرن بیستم چنین جمعیتی وجود نداشته است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Peeters, M.; Courgnaud, V. ; Abela, B. (2001). "Genetic Diversity of Lentiviruses in Non-Human Primates". AIDS Reviews 3: 3–10. Retrieved 2010-09-19. 
  2. Peeters, M.; Courgnaud, V. (2002). "Overview of Primate Lentiviruses and their Evolution in Non-human Primates in Africa". In C. Kuiken, B. Foley, E. Freed, B. Hahn, B. Korber, P. A. Marx, F. E. McCutchan, J. W. Mellors, and S. Wolinsky. HIV sequence compendium. Los Alamos, NM: Theoretical Biology and Biophysics Group, Los Alamos National Laboratory. pp. 2–23. Retrieved 2010-09-19 
  3. Gao F. “Origin of HIV-1 in the chimpanzee Pan troglodytes troglodytes”. Nature 397, no. 6718 (February 1999): 436–41. Bibcode1999Natur.397..436G. doi:10.1038/17130. PMID 9989410. 
  4. Keele, B. F.، van Heuverswyn, F.، Li, Y. Y.، Bailes, E.، Takehisa, J.، Santiago, M. L.، Bibollet-Ruche, F.، Chen, Y.، Wain, L. V.، Liegois, F.، Loul, S.، Mpoudi Ngole, E.، Bienvenue, Y.، Delaporte, E.، Brookfield, J. F. Y.، Sharp, P. M.، Shaw, G. M.، Peeters, M.، and Hahn, B. H.. “Chimpanzee Reservoirs of Pandemic and Nonpandemic HIV-1”. Science 313, no. 5786 (28 July 2006): 523–6. Bibcode2006Sci...313..523K. doi:10.1126/science.1126531. PMC 2442710. PMID 16728595. 
  5. Goodier, J.، and Kazazian, H.. “Retrotransposons Revisited: The Restraint and Rehabilitation of Parasites”. Cell 135, no. 1 (2008): 23–35. doi:10.1016/j.cell.2008.09.022. PMID 18854152. (subscription required)
  6. Kalish ML. “Central African hunters exposed to simian immunodeficiency virus”. Emerg Infect Dis 11, no. 12 (2005): 1928–30. doi:10.3201/eid1112.050394. PMC 3367631. PMID 16485481. 
  7. Marx PA, Alcabes PG, Drucker E. “Serial human passage of simian immunodeficiency virus by unsterile injections and the emergence of epidemic human immunodeficiency virus in Africa”. Philos Trans R Soc Lond B Biol Sci 356, no. 1410 (2001): 911–20. doi:10.1098/rstb.2001.0867. PMC 1088484. PMID 11405938. Archived from the original on 19 March 2013.