ولید دوم یا ولید بن یزید(نام کامل به عربی:أبو العباس الولید بن یزید بن عبد الملک بن مروان) خلیفهای بود از خلفای اموی که از سال ۷۴۳ تا ۷۴۴ میلادی فرمان راند؛ او پس از عمویش هشام بن عبدالملک به خلافت رسید؛ پدرش یزید بن عبدالملک بود؛ ولید ثانی را طبری سخاوتمند و گشاده دست دانستهاست. او مواجب را افزایش داد و به نگهداری از نابینایان و از کارافتادگان همت گماشت. ولید دوم در شعر دستی داشت، چنانکه طبری چند شعر از اشعار او را در تاریخ خود آوردهاست. او دو پسر خوش را به نامهای حکم و عثمان نام نهاد تا جانشین او شوند. او خراسان را به نصر بن سیار گذاشت، و سپس به ترغیب یوسف بن عمر، نصر را کنار گذاشت. او یوسف بن محمد عموی خویش را به فرمانداری مدینه فرستاد؛ همچنین او به قتل یحیی بن زید دستور داد. ولید، سلیمان بن هشام را به زندان افکند. او به میگساری مشهور بود؛ چنانچه شبها در مجالس غنا مینشست؛ برادر ولید نیز که در قتل او با یزید بن ولید همداستان بود، گواهی به میگساری وی دادهاست. او در سال ۷۴۴ میلادی در جنگ با سلیمان بن هشام شکست خورد؛ و یزید بن ولید جای او را گرفت.
منابع و یادکردها [ویرایش]
- ثابت اسماعیل راوی. تاریخ العصر الاموی من الناحیة السیاسیة و الادرایة و الاجتماعیة. مصعب محمد ابوبکر. قاهره: المکتبة النهضه المصریه، ۱۹۶۵. ۸۸.
- رسول جعفریان. تاریخ اسلام از پیدایش تا ایران اسلامی. مرتضی رحیمی. قم: انتشارات حوزه علمیه، ۱۳۷۸. ۸۸.
- جرالد هاوتینگ. امویان: نخستین دودمان حکومتگر در اسلام (۶۶۱-۷۵۰م). ترجمهٔ عیسی عبدی. سعید ذوالفقاری. تهران: امیرکبیر، ۱۳۸۷. ۹۷.
