سانچارک
مختصات: شرقی″۲۴ ′۲۷ °۶۶ شمالی″۳۱ ′۴۹ °۳۵ / °۶۶٫۴۵۶۵۵۵۲شرقی °۳۵٫۸۲۵۲۳۹۹شمالی
سانچارَک یا سَنگچارَک یا سَنچارَک و یا سانچایرَک یکی از ولسوالیهای (شهرستان) ولایت سرپل، افغانستان است. این ولسوالی در شرق ولایت سرپل قرار دارد. سانچارک در شصت کیلومتری شهر سرپل قرار دارد.[۱] ولسوالی سانچارک از شرق با ولایت بلخ هممرز است. شهر تکزار مرکز این ولسوالی است. ولسوالی سانچارک ۱٬۰۸۹ کیلومتر مربع مساحت داشته و بر اساس اطلاعات دفتر انستیتیوت انکشاف دهات افغانستان، متشکل از ۱۶۷ روستا و بر اساس اطلاعات محلی دارای ۱۴۱ روستا است.[۲][۳]
محتویات |
نامگذاری سانچارک [ویرایش]
پوهاند محمد حسین یمین درباره نام گذاری سانچارک مینویسد به گونه ایی که در آثار متقدمان و جغرافیه نگاران پیشین آمده است و این شهر را «سان»، «اسان» و «سانج» ضبط کرده اند معلوم می شود که نام اصلی آن همین «سان» و «چارک» ناحیهی دیگری در جوار آن بوده که بعدا با ناحیه «سان» پیوسته و سان چارک شده است، این نکته را تقی زاده نیز تایید کرده است.[۴]
«سان» که دارای معانی مختلف می باشد، دو معنای آن در مورد تسمیه این شهر درست می نماید یکی سامان و اسباب و لوازم و ارزاق و دوم معنای عرضه شدن لشکر یعنی سان دیدن فوج. در ارتباط به معنای نخستین، چون سرپل یا انبار، شهری بزرگ و معروف و مدتی زیاد محل تجمع بازرگان و حتی بارگه (بندر) بوده است ممکن این ناحیه سرپل به اعتبار مرکزیت تجارتی دارای ذخایر اشیا و انبار مواد بوده و از این رهگذر به سان مسمی شده است.[۴]
با ارتباط به معنای دوم که چون سرپل یا انبار از یک طرف مرکز یا پایتخت شاهان فریغونی بوده و از جانب دیگر مرکز اداره ابومسلم خراسانی و محل فعالیت های نظامی وی علیه حکومت امویان بوده است با این شواهد میتوان تخمین کرد که این ناحیه مرکز نظامی و محل سان دیدن آل فریغون و یا ابومسلم خراسانی بوده باشد. و چارک شاید منطقه همجوار آن بوده که بعدتر به این ناحیه پیوسته است و یک ناحیه دونامه شده است که شهرکهای دونامه در کشور افغانستان بسیار بوده است از جمله مثلا: «سیغان و کهمرد»، «مدر وموی»، «روی دوآب»، «کران و منجان» ...[۴]
بعضا در مورد وجه تسمیه سان چارک روایتی را نیز ارائه کردهاند بدین گونه که گویند چون یکی سیر سنگ چارک، شانزده سیر کابل = چارسیر مزارشریف بوده است بنابران این ناحیه را از اینکه یک چارک آن برابر با سیر دیگر جای است آن را سنگ چارک گفته اند.[۴]
در بعضی از منابع «سنگچارک» را فرح افزا گفته اند آن هم به جهت اینکه ناحیه سنگ چارک به هفت تگاب منقسم شده و هر یک از تگابها دارای مناظر ویژه، زیبا و دیدنی است از انرو با صفت «فرح افزا» موصوف شده است.[۴]
همچنین سید علی نقی میر حسینی در کتاب سانچارک در بستر زمان می نویسد که در حدود قرن 13 هجری اصطلاح شاعرانه خرم فزا جای واژه سانچارک را می گیرد و در منابع این دوره به این به نام ثبت می گردد.[۵]
جغرافیا [ویرایش]
ولسوالی سانچارک از ۷ تگاب (دره) اصلی و چند تگاب فرعی تشکیل شده است. جویبار، ده مرده و مسجد سبز، انگشت شاه، چارو، پاله، اُلمَ و آبخور تگابهای اصلی منطقهٔ سانچارک را تشکیل میدهند. از تگابهای فرعی هم میتوان مَلک، دره زَمچی و خاسار را نام برد.[۵]
آب و هوا [ویرایش]
ولسوالی سانچارک به صورت عمومی دارای آبوهوای معتدل است.[۳]
تاریخچه [ویرایش]
پوهاند محمد حسین یمین در کتاب افغانستان تاریخی درباره سانچارک آورده است که این ناحیه در جنوب شرق سرپل و در شمال کوهستانات آن موقعیت دارد. اشکال العالم، اصطخری و ابن حوقل (قرن چهارم هجری) این شهر را سان گفته و از شهرهای جوزجانان به حساب آورده اند، یاقوت حموی و معین الدین اسفزاری آن را از دهکده های بلخ دانسته اند و همه آن را شهری دارای بستانها و باقهای انگور، آبهای روان و آبادان وصف کرده اند مؤلف حدود العالم نیز این شهر را سان ضبط کرده، گوید که ناحیتی آبادان است و از وی گوسپند بسیار خیزد.[۴]
در جغرافیای موسی خورنی مورخ ارمنی (قرن ششم میلادی) به شکل «سان» آمده است. مارکوارت (ص ۸۶) آن را «سان و صهارک» و اما یعقوبی «سان و صمعاکن» ثبت کرده است و در بابرنامه به شکل «سان وچارک» آمده است. این شهر امروز «سانچارک» و «سنگ چارک» گفته می شود.[۴]
سنگ چارک در برخی آثار «سانج» هم آماده است و شکل نسبتی آن را «سانجی» (به فتح سوم) آورده اند. سعید نفیسی با اشاره به ادعای خاورشناسان و بویژه شفر کلمه سانج را با سابخ با (باوخا) دانسته و آن را نسخه بدل شادیاخ گفته است. اما به قول استاد خلیلی سانج همان سان چارک و شادیاخ شکل متحول شادیان می باشد که نزدیک بلخ و مزارشریف در یکی از دره های مستحکم و شاداب واقع شده و اکنون نیز به همین نام موسوم و آثار باستانی در آن مشهود است.[۴]
در کتاب تذکره مقیم خانی نوشته محمد یوسف منشی در سال 1116 هجری قمری، سانچارک در صفحه 157 به صورت «سنگ چاریک» آمده است. همچنین در صفحات 270 و 272 این کتاب به صورت «سان جاریک» نوشته شده است.[۶]
اقتصاد [ویرایش]
این ولسوالی به عنوان عمده ترین منطقه تولید كشمش، قالین و قالینچه می باشد.[۱]
سیاست [ویرایش]
در حال حاضر سخی داد ولسوال (فرماندار) سانچارک میباشد.[۷] همچنین عبدالحکیم بیک نیز قومندان امنیه (رئیس پلیس) این ولسوالی میباشد.[۸]
مردم شناسی [ویرایش]
جمعیت ولسوالی سانچارک حدود ۸۷٬۶۷۰ تن بوده است. بر اساس اطلاعات موجود از این تعداد ۴۴٬۲۸۷ تن مرد و ۴۳٬۳۸۳ تن زن هستند.[۲] جمعیت ولسوالی سانچارک متشکل از چهار قوم (تاجیک ۶۰٪، ازبک ۳۰٪، هزاره ۸٪ و پشتون ۲٪) است.[۳]
تعلیم و تربیه [ویرایش]
در مجموع ۲۴٬۰۰۰ هزار دانشآموز دختر و پسر در ولسوالی سانچارک مشغول فراگیری و آموزش هستند.[۹] همچنین 65 باب مکتب نیز در این ولسوالی فعال است.[۱۰]
صحت [ویرایش]
در سانچارک دو کلنیک، یکی در منطقه اوقاف و یکی در شهر تکزار فعال است.[۱۰]
حمل و نقل [ویرایش]
در ولسوالی سانچارک حدود ۱۸ کیلومتر سرک جغل اندازی شده وجود دارد. همچنین ۲۳۲ کیلومتر از سرکهای این ولسوالی خامه است.[۳]
جستارهای وابسته [ویرایش]
پیوند به بیرون [ویرایش]
پینوشتها [ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ تطبیق ماستر پلان شهری در شهر توگزار ولسوالی سانچارك، رادیو آزادی، 19 سرطان 1390
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ Afghanistan Provincial Development Plan, Provincial Profile of Sar-i-Pul, UNAMA
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ جمهوری اسلامی افغانستان، وزارت احیاء و انکشاف دهات، برنامهٔ ملی انکشاف ساحوی، پلان انکشافی ولسوالی سانچارک ولایت سرپل.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ ۴٫۵ ۴٫۶ ۴٫۷ محمد حسین یمین. افغانستان تاریخی. کابل: انتشارات کتاب، ۱۳۸۰. صفحات 160 الی 162.
- ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ علی نقی میر حسینی. سانچارک در بستر زمان. قم: اشراق، ۱۳۸۸. ؟؟. ISBN 2-15-5878-964-978.
- ↑ محمد یوسف منشی. تذکره مقیم خانی. ویرایش فرشته صرافان. تهران: مرکز نشر میراث مکتوب، 1380. 157، 270 و 272. ISBN 964-6781-49-7.
- ↑ مقام ولایت بلخ، شماره های تماس روسای ادارات دولتی ولایت سرپل
- ↑ قوماندان امنيه سانچارک مجروح گرديد، آژانس خبرى پژواک، 4/9/1390
- ↑ سید کریم جاوید، مکتب متوسطه بهارک در ولسوالی سانچارک افتتاح شد، دویچهوله، ۱۴ ژانویهٔ۲۰۱۱
- ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ عدم دسترسی باشنده گان ولسوالی سانچارک به مراکز صحی، رادیو آزادی، 2 عقرب 1391
منابع [ویرایش]
- میر حسینی، سید علی نقی (1388)، سانچارک در بستر زمان، قم: اشراق.
- یمین، محمد حسین (1380)، افغانستان تاریخی، کابل: انتشارات کتاب.
|
|||||||||