وسترن بلات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وسترن بلاتینگ یکی از روشهای بلاتینگ است که برای تشخیص و آنالیز پروتئین‌ها استفاده می‌شود. این روش یک آزمایش تأییدکننده است و وجود نوعی پادتن(ایمونوگلوبولین نوع جی) برعلیه چند نوع پروتئین ویروسی را بررسی می‌کند . این روش در مقایسه با تست الیزا٬ اختصاصی‌تر است ولی از حساسیت کمتری برخوردار است و چون آزمایشی نسبتاً گران محسوب می‌شود٬ به عنوان اولین آزمایش انجام نمی‌گیرد و بیشتر در تأیید نتایج مثبت شده تست الیزا بکار می‌رود. تست وسترن بلات در همراهی با تست الیزا٬ بیش از ۹۹٪ مورد اطمینان خواهد بود.

مراحل وسترن بلاتینگ[ویرایش]

این روش آزمایشگاهی دارای ۳ مرحله است: اول انتقال به ژل الکتروفورز دوم انتقال به غشاء نیتروسلولز و سوم شناسایی پروتئین اختصاصی. ابتدا پروتئین‌های تفکیک شده بر روی ژل الکتروفورز به غشاء منتقل می‌شود. سپس از پادتن‌ها (آنتی بادی‌ها) برای مشخص کردن پروتئین‌ها استفاده می‌شود. برخلاف روش ، روش وسترن بلات یک روش غیر مستقیم جستجوی پادگن است.

لینک مرتبط[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Protein Blotting and Detection: Methods and Protocols (Methods in Molecular Biology) by Biji T. Kurien and R. Hal Scofield, Humana Press, 2009
  • Handbook of Immunoblotting of Proteins, Volume II by Ole J. Bjerrum and Niels H. H. Heegaard M.D., CRC, 1988