وزوز گوش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وزوز گوش [۱] عبارت است از شنیدن صدایی غیر طبیعی در گوش یا درک آن در مغز در غیاب صدای خارجی. صدا معمولاً به صورت زنگ می باشد. این حالت می‌تواند به صورت موقتی یا دائمی باشد.

وزوز گوش به دو دسته تقسیم می شود: نوع ذهنی[۲] و نوع عینی [۳]. معمولاً وزوز گوش ذهنی است و صدا فقط توسط بیمار شنیده می شود.

اگر وزوز گوش خفیف باشد در حالت آرامش شنیده می‌شود ولی اگر خیلی شدید باشد در شنوایی فرد تداخل به وجود می‌آورد و می‌تواند باعث اختلال فعالیت و خواب، عصبی‌شدن فرد و حتی خودکشی شود.

علل[ویرایش]

وزوز گوش به تنهایی یک بیماری نیست بلکه علامت بسیاری از بیماری‌های گوش می‌باشد مانند کاهش شنوایی (به خصوص پیرگوشیعفونت گوش، بیماری منیر، عارضه جانبی داروها، جسم خارجی، کاهش شنوایی ناشی از سروصدا.

شیوع[ویرایش]

وزوز گوش تقریبا شایع است و در یک بررسی یک‌پنجم افراد ۵۵ تا ۶۵ سال آن را ذکر کرده‌اند.

درمان[ویرایش]

درمان به عامل ایجادکننده مرتبط می‌باشد. درمان علل ذهنی تزریق لیدوکائین به گوش داخلی، تجویز بنزودیازپین‌ها و ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای، پرهیز از کافئین، نمک و نیکوتین، مصرف مکمل روی می باشد و همچنین از درمان های جدید نیز می توان بیوفیدبک و نوروفیدبک را نام برد[۴]. درمان علل عینی رادیوسرجری با اشعه گاما (گاما نایف)، سم بوتولینیوم، پوشاندن حلزون شنوایی با کاشت تفلون، شستشوی گوش (در صورت وجود سرومن)، مصرف پروپرانولول و کلونازپام و ... می‌باشد.

پانویس[ویرایش]

  1. (Tinnitus)
  2. (subjective)
  3. (objective)
  4. درمان وزوز گوش با بیوفیدبک

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی
  • ای علم- www.teb.ielm.ir

پیوند به بیرون[ویرایش]