وجه امری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وجه امری یکی از وجه‌ها در دستور زبان است.

فعل امر فعلی است که با آن انجام دادن کاری یا داشتن و یا پذیرفتن حالتی را طلب می‌کنیم. برای فعل امر غالباً دو ساخت به کار می‌رود:

  1. دوم شخص مفرد: ساختی است که فقط اختصاص به امر دارد و از بن مضارع به اضافه جزء پیشین بـ و گاهی بدون بـ ساخته می‌شود؛ و شناسه نمی‌گیرد: بنویس. بخوان.
  2. دوم شخص جمع: مشترک میان امر و مضارع ساده و التزامی است: درس را بخوانید. (امر) بهتر است درس را بخوانید. (مضارع التزامی)

منابع[ویرایش]

  • کتاب «دستور زبان فارسی ۱»، صفحه ۴۶، تالیف دکتر حسن احمدی گیوی/ دکتر حسن انوری، ویرایش ۲، تهران: انتشارات فاطمی، ۱۳۷۴