وجه امری

وجه امری یکی از وجه‌ها در دستور زبان است.

فعل امر فعلی است که با آن انجام دادن کاری یا داشتن و یا پذیرفتن حالتی را طلب می کنیم. برای فعل امر غالباً دو ساخت به کار می رود:

1. دوم شخص مفرد: ساختی است که فقط اختصاص به امر دارد و از بن مضارع به اضافه جزء پیشین بـ و گاهی بدون بـ ساخته می شود. و شناسه نمی گیرد: بنویس. بخوان.
2. دوم شخص جمع: مشترک میان امر و مضارع ساده و التزامی است: درس را بخوانید. (امر) بهتر است درس را بخوانید. (مضارع التزامی)

منابع

• کتاب «دستور زبان فارسی ۱»، صفحه 46،تالیف دکتر حسن احمدی گیوی/ دکتر حسن انوری، ویرایش ۲، تهران: انتشارات فاطمی، ۱۳۷۴