واکنش وارونه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

واکنش وارونه یعنی طرز فکر یا نگرشی که با تمایل یا ارزوی سرکوب شده تضاد داشته و در واکنش به ان خود را نشان می دهد. در واقع واکنش وارونه ابتدا یک سرکوب و پس از ان سرمایه گذاری متقابل در چیزی متفاوت ، اما با نیرویی یکسان است. در واکنش وارونه یک ویژگی شخصیتی به یک ویژگی شخصیتی دیگر تغییر شکل می دهد و یا متحول می شود.ویژگی دوم معمولا از لحاظ اجتماعی مقبول تر است . ویژگی شخصیتی حاصل از واکنش وارونه دو حالت دارد: افراطی بودن و رشد سریع . اما رفتار های جدیدی که شخص پس از واکنش وارونه پیش می گیرد، با رفتارهایی که ان ها را کنار گذاشته است، در ارتباط هستند و اغلب با انها در تضاد هستند. گاهی یک حرف و یا یک موقعیت ناخوشایند و غافل گیرانه سبب می شود تا واکنش وارونه به وجود بیاید. اما گاهی هم واکنش وارونه خودبه خود به وجود می اید.مادری که با دنیا اوردن فرزند خود از بلند پروازی هایش دور می ماند، نسبت به اواحساس خشم میکند اما نمی تواند ان را مستقیم نشان بدهدو در عوض به مادری بسار مهربان تبدیل می شود اما به علت افراط در مهربانی زندگی فرزندش را جهنم میکند. [۱]

منابع[ویرایش]

  1. گنجی، مهدی. دکتر حمزه گنجی. زمینه روان شناسی اتکینسون و هیلگارد. شابک ‎۹۷۸-۹۴۶-۷۶۰۹-۶۶-۱.