واژه معرب
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
واژه معرب به معنای واژهای است که در اصل عربی نبوده و از زبانهای دیگر وارد عربی شده و با دگرگونی صورتی عربی گرفته است. به ویژه این اصطلاح در فارسی به معنای کلمات فارسی که در عربی وارد شده به کار میرود.[۱] پس از اسلام زبان عربی در ایران رواج یافته و تعداد زیادی از واژگان عربی وارد زبان فارسی گردیده و از سوی دیگر واژگان فارسی نیز یا به صورت دخیل و یا به صورت تعریب وارد زبان عربی شده است. از آنجا که حروف گ، ژ، پ و چ از الفبای فارسی همتایی در الفبای زبان عربی ندارند و همچنین تعدادی از حروف الفبای زبان عربی مانند ط، ظ، ع، ق، ص، ض در الفبای فارسی نیستند هنگام وامگیری واژگان، این حروف را معرب یا مفرس کرده اند. به عنوان مثال، الطست که همان تشت فارسی و النرجس که همان نرگس فارسی است.[۲]
منابع [ویرایش]
- ↑ لغتنامه دهخدا - ذیل مُعرَّب
- ↑ وبگاه دانشگاه اراک - جغرافیای تاریخی استان مرکزی http://www.araku.ac.ir/gims/commonfiles/gpage.php?domain=cityofarak#_ftnref26
| این یک نوشتار خُرد پیرامون زبان و زبانشناسی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |