هپاتیت ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Hepatitis E
آی‌سی‌دی-۱۰ B17.2
آی‌سی‌دی-۹ 070.4
دادگان بیماری‌ها 5794
ای‌مدیسین med/995
سمپ D016751

هپاتیت ای (به انگلیسی: Hepatitis E) نوعی التهاب ویروسی در پارانشیم کبد است که عامل آن ویروس هپاتیت ای (HEV) است. در گذشته آنرا هپاتیت NonA NonB اپیدمیک نیز مینامیدند.

ویروس هپاتیت ای یک آر ان ای ویروس فاقد کپسول است که از طریق مدفوعی دهانی وآبهای آلوده منتقل میشود. شیوع این هپاتیت به صورت تک گیر و همه گیر می باشد که اپیدمی در کشورهای توسعه نیافته بویژه آسیا و افریقا شایعتر است . این ویروس اولین بار در اپیدمی در هند در سال 1955 کشف شد. بزرگترین اپیدمی که تا به امروز گزارش شده 100 هزار نفر را در شمال غربی چین مبتلا کرده است.

بیماریزایی[ویرایش]

این ویروس اغلب یک عفونت حاد خودمحدودشونده و خوش‌خیم ایجاد میکند و بندرت خطرناک است (مگر در افراد دچار ضعف ایمنی یا زنان باردار). علائم اصلی بیماری تب ، زردی ، بی‌اشتهایی ، تهوع ، ضعف و بیحالی است. تشخیص آزمایشگاهی است و درمان خاصی ندارد. در چین واکسنی علیه این ویروس تولید شده است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

هپاتیت

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای انگلیسی بازبینی 23 تیر نود و سه /Hepatitis_E