هواپیمای پنهان‌کار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از هواپیمای رادارگریز)
پرش به: ناوبری، جستجو
اف-۱۱۷ نایت‌هاوک نخستین هواپیمای پنهان‌کار که برای حملات ضربتی به اهداف زمینی ساخته شده
اف-۲۲ رپتور نخستین جنگنده نسل پنجم که برای برتری هوایی طراحی شده‌است
اف-۳۵ جنگنده چندمنظوره نسل پنجم که در ایالات متحده با همکاری بریتانیا و چندین کشور دیگر در آخرین مراحل تکوین و توسعه است
سوخو پک فا در سال ۲۰۱۰ به پرواز آزمایش خود را انجام داد و قرار است در سال ۲۰۱۶ وارد ارتش روسیه شود
چنگدو جی-۲۰ نخستین جنگنده نسل پنجم چین که قرار است بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ عملیاتی شود

هواپیمای پنهان‌کار هواپیمایی است که برای جلوگیری از کشف و رهگیری از فناورهای پیشرفته‌ای برای کاهش بازتاب راداری، فروسرخ (حرارتی)، نور مرئی، دامنه بسامد رادیویی و امواج صوتی خود استفاده می‌کند. مجموعه این تکنولوژی‌ها فناوری پنهان‌کاری نامیده می‌شوند.

گاهی از اصطلاح هواپیمای رادارگریز نیز در اشاره به این نوع هواپیماها استفاده می شود اما باید توجه داشت که هرچند رادارگریزی (به معنی کاهش انتشار و انعکاس امواج راداری) یکی از مهمترین ویژگی‌های هواپیماهای پنهان‌کار است اما برای کاهش احتمال کشف هواپیما توسط دشمن کاهش بازتاب حرارتی، صوتی و بصری نیز لازم است. البته باید توجه داشت که هنوز هیچ هواپیمایی وجود ندارد که به طور کامل برای تمام دستگاه‌های راداری نامرئی باشد، اما فناوری‌های پنهان‌کاری به‌کار رفته در این نوع هواپیماها تشخیص یا ردگیری آنها را بسیار دشوار می‌کنند و به این ترتیب احتمال تشخیص هواپیما توسط رادار دشمن کاهش یافته و در نتیجه احتمال اصابت موشک‌های هدایت راداری به آن نیز کاهش پیدا می‌کند.

مهمترین چالش در طراحی هواپیماهای پنهان‌کار این است که پنهان‌کاری و آئرودینامیک دو قطب مخالف در طراحی هواپیماها هستند. یعنی تمهیداتی که برای برای پنهان‌کار شدن هواپیما اندیشیده می‌شود، ویژگی‌های آئرودینامیکی هواپیما مثل سرعت، مانورپذیری و بهره‌وری در مصرف سوخت را تضعیف کرده و با گرانتر و پیچیده‌تر شدن هواپیما صرفه اقتصادی و قابلیت‌های رزمی آن را کاهش می‌دهد.

تاریخچه[ویرایش]

احتمالاُ آلمانی‌ها در جنگ جهانی دوم برای نخستین بار به فکر ساخت چنین هواپیمایی افتادند و طرحی برای ساخت چنین هواپیمایی با نام هورتون هو ۲۲۹ داشتند.

آمریکایی‌ها نخستین نمونه از هواپیمای پنهان‌کار واقعی خود یعنی اف-۱۱۷ را در سال ۱۹۷۷ به پرواز درآوردند. ایالات متحده تاکنون سه هواپیمای پنهان‌کار نایت هاوک اف-۱۱۷، اف-۲۲ رپتور و بی-۲ اسپیریت را به خدمت گرفته و در حال آماده‌سازی اف-۳۵ لایتنینگ برای ورود به فعالیت رسمی نظامی است. روسیه در سال ۲۰۱۰ با سوخو پک‌فا و چینی‌ها در سال ۲۰۱۱ با جی-۲۰ نخستین جنگنده بمب‌افکن‌های پنهان‌کار خود را به پرواز درآوردند که هنوز وارد فعالیت رسمی نشده‌اند. هواپیمای تهاجمی اف-۱۱۷ و بمب‌افکن راهبردی بی-۲ تنها هواپیماهای پنهان‌کاری هستند که در جنگ حضور داشته‌اند.

هنوز موردی از جنگ هوایی با یک هواپیمای پنهان‌کار گزارش نشده‌است اما یک فروند اف-۱۱۷ در ۱۷ مارس ۱۹۹۹ در جنگ یوگسلاوی توسط یک موشک زمین‌به‌هوای سام-۳ سرنگون شده که تنها مورد انهدام یک هواپیمای پنهان‌کار توسط دشمن است.

مزیت‌ها[ویرایش]

این فناوری تاکنون نتوانسته هیچ هواپیمایی را به طور کامل پنهان‌کار یا رادار گریز نماید؛ بلکه تنها شناسایی سلاح را سخت‌تر می‌گرداند. فقط مقدار کمی از امواج را به فرستنده برگشت می‌دهند. فرم بدنه هواپیما به صورتی است که امواج رادار را می‌شکند. در نتیجه این هواپیما توانایی رادارهای متعارف را برای شناسایی و تعقیب موثر خود محدود می‌کند.

طرز عملکرد[ویرایش]

موتور[ویرایش]

موتور این نوع هواپیماها صدای کمی تولید می‌کند و موتورها به طوری خنک می‌شوند که از زمین توسط گیرنده امواج مادون قرمز شناسایی نشوند. بخارات خروجی گرم پیش از خروج درون محفظه‌ای خنک می‌شوند و در نتیجه علائم مادون قرمز هواپیما به حداقل می‌رسد.

بدنه[ویرایش]

طراحی بدنه هواپیما نیز خود تاثیر بسیاری در منحرف کردن امواج رادار دارد. بطوری که برخی از انوع خاص هواپیماها، مانند اف-۱۱۷ به دلیل شکل ظاهری که داشتند، سیگنالهای رادار را به طور عمودی از منبع منحرف می‌کردند و مانع رسیدن آنها به مرکز هواپیما می‌شدند. همچنین در هواپیماهای پیشرفته مانند اف-۲۲ رپتور، این کار با جایگزینی فلزات با کامپوزیت انجام می‌شود.

پوشش خارجی[ویرایش]

پوشش بدنه این نوع هواپیماها غالباً بواسطه استفاده از ترکیب‌هایی است که جذب‌کننده بسیار قوی امواج الکترومغناطیس هستند. ماده رنگ‌آمیزی و لایه‌های بدنه از طریق تداخل و ضعیف کردن امواج این کار را انجام می‌دهند. لازم به ذکر است که استفاده از این ماده هزینهٔ نگهداری هواپیما را چندین برابر می‌کند. همچنین غالب رنگ بکار رفته در بدنه این هواپیماها را رنگ‌های تیره تشکیل می‌دهند.

حمل سلاح[ویرایش]

هواپیماهای پنهان‌کار سلاحهای خود را در داخل بدنه هواپیما نگهداری می‌کنند چرا که بازتاب راداری موشک‌ها و بمب‌ها موجب کشف هواپیما خواهد شد. و این باعث می‌شود تا دارای ظرفیت حمل سلاح محدودی باشند. البته وقتی هواپیما درهای محفظه سلاح را باز کند دیگر از چشم رادارها پنهان نخواهد بود به همین دلیل مدت زمان بین باز شدن در محفظه سلاح و شلیک آنها بسیار کوتاه است. البته در صورت نیاز می‌توان سلاح‌ها را بر روی جایگاه‌های خارجی نیز حمل کرد اما در این صورت پنهان‌کاری هواپیما به شدت کاهش خواهد یافت.

منابع[ویرایش]