هفت گناه کبیره
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع برطبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
اوایل عصر مسیحیت، راهبی یونانی به نام اواگریو دُ پونتو فهرستی از هشت گناه کبیره ارائه داد تا تمایلات منفی اصلی انسان را تعریف کند. ارتکاب هرکدام از این گناهان، میتوانست انسان را به جهنم محکوم کند. پاپ گرگوری اولین تغییرات را در قرن شانزدهم در فهرست گناهان کبیره داد و فهرستی هفتگانه و رسمی از این گناهان منتشر کرد. در فهرست او، «اندوه» دیگر گناه محسوب نمیشد و جایش را به «تنبلی» داد.[۱]. این گناهان عبارتند از:
- تکبر (Pride)
- طمعکاری (Greed)
- شهوت –در معنای تمایل بیش از حد یا نامشروع جنسی (Lust)
- حسادت (Envy)
- خشم (Wrath)
- شکم پرستی-که معمولاً مستی نیز در آن منظور میشود (Gluttony)
- تنبلی (Sloth)
هفت گناه کبیره از موضوعات مورد علاقه در وعظ و خطابهها، نمایشنامههای اخلاقی و هنر اروپای قرون وسطا بودهاست.
منابع [ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ هفت گناه کبیره موجود است. |
