گویش هزارگی
| زبان فارسی |
|---|
|
گونههای منطقهای و اجتماعی
دستور زبان: ویژگیهای زبان: نوشتار: |
هزارگی گویشی از زبان فارسی افغانستان است.
هزارهها زبان دری و فرهنگی مشابه با دیگر اقوام فلات آریانا دارند و همانند بسیاری از مردم افغانستان به گویشی از زبان فارسی صحبت میکنند که گویش هزارگی نام دارد.
تعدادی واژههای عربی، ترکی و مغولی به این گویش وارد شدهاست. واژههای ترکی و مغولی حدود ۲۰ درصد از واژکان این گویش را تشکیل میدهد.[۱] لهجه هزارگی برخی از ویژگیهای دستوری فارسی سدهٔ چهارم و پنجم هجری را در خود حفظ کردهاست.[۲] در گویش هزارگی دو حرف د غلیظ و ت غلیظ نیز وجود دارد که تلفظشان نزدیک به تلفظ آن حروف در پشتو اردو است. میزان تفاوت گویش با فارسی معیار در لهجه جاغوری هزاره بسیار زیاد و در لهجه دایزنگی کم است.[۳]
گویش هزارگی از گونهٔ فارسی غزنه و خراسان خاوری ریشه گرفتهاست.[۴]
منابع [ویرایش]
| گروههای قومی فارسیزبان در افغانستان و لهجههای آنها | |||||||||||||||
| موقعیت | گروه قومی | نام محلی لهجه | ویژگیها | ||||||||||||
|
تاجیک |
کابلی |
شهری، نفوذ شمار اندکی از واژگان هندی |
|||||||||||||
| شهر هرات غرب هرات شمال هرات قلعه نو (بادغیس) غور غور غور شهر فراه شهر قندهار |
تاجیک ایماق تیمنی ایماق جمشیدی هزاره ایماق ایماق فیروزکوهی ایماق تَیمَنی تاجیک تاجیک |
هراتی فارسی فارسی فارسی ایماقی فیروزکوهی تَیمَنی فراهی فارسی |
شهری، واژگان خراسانی روستایی، واژگان خراسانی روستایی، واژگان خراسانی روستایی، واژگان خراسانی روستایی، نفوذ شمار اندکی از واژگان تُرکی-مُغولی روستایی، نفوذ شمار اندکی از واژگان تُرکی-مغولی روستایی، نفوذ شمار اندکی از واژگان تُرکی-مغولی شهری، واژگان خراسانی شهری، واژگان خراسانی |
||||||||||||
| کَنگ (نیمروز) و منطقۀ ابراهیمآباد (در مجاورت شهرستان زابل در ایران) | تاجیک سیستانی | سیستانی | روستایی، واژگان سیستانی و بلوچی | ||||||||||||
| هزارهجات | هزاره | هزارَگی | روستایی، نفوذ شمار اندکی از واژگان مُغولی | ||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||
|
|||||
| این یک نوشتار خُرد پیرامون زبان و زبانشناسی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |