هرمان کولبه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آدولف ویلهلم هرمان کولبه

متولد ۲۷ سپتامبر ۱۸۱۸(۱۸۱۸-09-۲۷) ‏(۱۹۶ سال)
الیهازن، نزدیک گوتینگن، پادشاهی هانوور
مرگ ۲۵ نوامبر ۱۸۸۴ میلادی (۶۶ سال)
لایپزیگ، آلمان
ساکن آلمان، انگلستان
ملیت آلمانی Flag of Germany.svg آلمان
زمینه فعالیت شیمی
سازمان دانشگاه ماربورگ
دانشگاه لایپزیگ
محل تحصیل دانشگاه ماربورگ
استاد راهنما روبرت بونزن
فریدریش وهلر
دانشجوهای دکتری پتر گریس
الکساندر میخایلوویچ زایتسف
تئودور کورتیوس
ارنست اوتو بکمن
کارل گربه
اسکار لوو
کنستانتین فالبرگ
Nikolai Menshutkin
ولادیمیر مارکونیکوف
یاکوب فولهارد
لودویگ موند
Alexander Crum Brown
Maxwell Simpson
فریدریش گاتری
شناخته شده برای برق‌کافت کولبه،
واکنش اشمیت-کولب
سنتز نیتریل کولبه

آدولف ویلهلم هرمان کولبه (به آلمانی: Adolph Wilhelm Hermann Kolbe) (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۱۸، درگذشتهٔ ۲۵ نوامبر ۱۸۸۴) نام شیمیدان آلمانی است. این دانشمند بیشتر ترجیح می‌داد که با نام هرمان کولبه شناخته شود.

زندگی[ویرایش]

کولبه در الیهازن در نزدیکی گوتینگن در پادشاهی هانوور (آلمان) در خانواده‌ای پروتستان به دنیا آمد. او در سن ۱۳ سالگی به مدرسه‌ای در گوتینگن رفت و در خانهٔ یکی از معلمان آن جا ساکن شد. او به شیمی علاقه نشان داد و برای آنکه نزد فردریش وهلر درس بخواند در بهار ۱۸۳۸ وارد دانشگاه گوتینگن شد.

در ۱۸۴۲ در دانشگاه ماربورگ دستیار روبرت بونزن شد و در ۱۸۴۳ مدرک دکتری خود را دریافت کرد. وی از سال ۱۸۴۷ درگیر ویرایش Handwörterbuch der reinen und angewandten Chemie (فرهنگ شیمی محض و کاربردی) شد. او در این میان کتاب مهمی را نیز نوشت. در سال ۱۸۵۱ به عنوان استاد در دانشگاه ماربرگ پذیرفته شد و در ۱۸۶۵ به دانشگاه لایپزیگ فراخوانده شد. او در سال ۱۸۶۴ به عنوان عضو خارجی آکادمی سلطنتی علوم سوئد برگزیده شد.

کولبه در ۱۸۵۳ با دختر یک ژنرال ازدواج کرد. همسرش در سال ۱۸۷۶ پس از ۲۳ سال زندگی موفق و داشتن چهار فرزند، از دنیا رفت.

کار[ویرایش]

با وجود آنکه در سال ۱۸۲۳ فردریش وهلر توانست به صورت آزمایشگاهی اوره را تولید کند اما همچنان تا اواخر دههٔ ۱۸۴۰ میلادی بسیاری از شیمیدانان بر این باور بودند که برای ایجاد ترکیب‌های آلی به ماده یا نیروی ویژهٔ حیات نیاز است. کولبه این اندیشه را توسعه داد که می‌توان از مواد غیرآلی به صورت مستقیم یا غیر مستقیم ترکیب‌های آلی تولید کرد. او توانست با چند فرایند از کربن دی‌سولفید، اسید استیک را تولید کند (۱۸۴۳-۴۵). همچنین او توانست پیش بینی کند که الکل های دوتایی و سه تایی نیز وجود دارند. این مطلب ها بعدها به اثبات رسید.

وی بر روی برق‌کافت نمک‌های اسیدهای چرب و دیگر اسیدها کار کرد (برق‌کافت کولبه)[۱] همچنین واکنش اشمیت-کولب از دیگر موفقیت‌های او است.[۲]

کولبه نخستین کسی بود که از واژهٔ سنتز با مفهوم امروزی اش بهره برد.

او همراه با ادوارد فرانکلند دریافت که نیتریل را می‌توان هیدرولیز کرد و به اسید مرتبط با آن دست یافت.

منابع[ویرایش]

  1. Hermann Kolbe (1849). "Untersuchungen über die Elektrolyse organischer Verbindungen". Annalen der Chemie und Pharmacie 69 (3): 257–372. doi:10.1002/jlac.18490690302. 
  2. Hermann Kolbe (1860). "Ueber Synthese der Salicylsäure". Annalen der Chemie und Pharmacie 113 (1): 125–127. doi:10.1002/jlac.18601130120. 

مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]