هرمان کلبه
| آدولف ویلهلم هرمان کولبه | |
|---|---|
 |
|
| متولد | ۲۷ سپتامبر ۱۸۱۸ (۱۹۴ سال) الیهازن، نزدیک گوتینگن، پادشاهی هانوور |
| مرگ | ۲۵ نوامبر ۱۸۸۴ (۶۶ سال) لایپزیگ، آلمان |
| ساکن | آلمان، انگلستان |
| ملیت | آلمانی  آلمان |
| زمینه فعالیت | شیمی |
| سازمان | دانشگاه ماربورگ دانشگاه لایپزیگ |
| محل تحصیل | دانشگاه ماربورگ |
| استاد راهنما | روبرت بونزن فریدریش وهلر |
| دانشجوهای دکتری | Peter Griess Aleksandr Mikhailovich Zaitsev Theodor Curtius Ernst Otto Beckmann Carl Graebe Oscar Loew Constantin Fahlberg Nikolai Menshutkin Vladimir Markovnikov Jacob Volhard Ludwig Mond Alexander Crum Brown Maxwell Simpson Frederick Guthrie |
| شناخته شده برای | برقکافت کولبه، واکنش اشمیت-کولب سنتز نیتریل کولبه |
آدولف ویلهلم هرمان کولبه (به آلمانی: Adolph Wilhelm Hermann Kolbe) (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۱۸، درگذشتهٔ ۲۵ نوامبر ۱۸۸۴) نام شیمیدان آلمانی است. این دانشمند بیشتر ترجیح میداد که با نام هرمان کولبه شناخته شود.
محتویات |
زندگی [ویرایش]
کولبه در الیهازن در نزدیکی گوتینگن در پادشاهی هانوور (آلمان) در خانوادهای پروتستان به دنیا آمد. او در سن ۱۳ سالگی به مدرسهای در گوتینگن رفت و در خانهٔ یکی از معلمان آن جا ساکن شد. او به شیمی علاقه نشان داد و برای آنکه نزد فردریش وهلر درس بخواند در بهار ۱۸۳۸ وارد دانشگاه گوتینگن شد.
در ۱۸۴۲ در دانشگاه ماربورگ دستیار روبرت بونزن شد و در ۱۸۴۳ مدرک دکتری خود را دریافت کرد. وی از سال ۱۸۴۷ درگیر ویرایش Handwörterbuch der reinen und angewandten Chemie (فرهنگ شیمی محض و کاربردی) شد. او در این میان کتاب مهمی را نیز نوشت. در سال ۱۸۵۱ به عنوان استاد در دانشگاه ماربرگ پذیرفته شد و در ۱۸۶۵ به دانشگاه لایپزیگ فراخوانده شد. او در سال ۱۸۶۴ به عنوان عضو خارجی آکادمی سلطنتی علوم سوئد برگزیده شد.
کولبه در ۱۸۵۳ با دختر یک ژنرال ازدواج کرد. همسرش در سال ۱۸۷۶ پس از ۲۳ سال زندگی موفق و داشتن چهار فرزند، از دنیا رفت.
کار [ویرایش]
با وجود آنکه در سال ۱۸۲۳ فردریش وهلر توانست به صورت آزمایشگاهی اوره را تولید کند اما همچنان تا اواخر دههٔ ۱۸۴۰ میلادی بسیاری از شیمیدانان بر این باور بودند که برای ایجاد ترکیبهای آلی به ماده یا نیروی ویژهٔ حیات نیاز است. کولبه این اندیشه را توسعه داد که میتوان از مواد غیرآلی به صورت مستقیم یا غیر مستقیم ترکیبهای آلی تولید کرد. او توانست با چند فرایند از کربن دیسولفید، اسید استیک را تولید کند (۱۸۴۳-۴۵). همچنین او توانست پیش بینی کند که الکل های دوتایی و سه تایی نیز وجود دارند. این مطلب ها بعدها به اثبات رسید.
وی بر روی برقکافت نمکهای اسیدهای چرب و دیگر اسیدها کار کرد (برقکافت کولبه)[۱] همچنین واکنش اشمیت-کولب از دیگر موفقیتهای او است.[۲]
کولبه نخستین کسی بود که از واژهٔ سنتز با مفهوم امروزی اش بهره برد.
او همراه با ادوارد فرانکلند دریافت که نیتریل را میتوان هیدرولیز کرد و به اسید مرتبط با آن دست یافت.
منابع [ویرایش]
- ↑ Hermann Kolbe (1849). "Untersuchungen über die Elektrolyse organischer Verbindungen". Annalen der Chemie und Pharmacie 69 (3): 257–372. DOI:10.1002/jlac.18490690302.
- ↑ Hermann Kolbe (1860). "Ueber Synthese der Salicylsäure". Annalen der Chemie und Pharmacie 113 (1): 125–127. DOI:10.1002/jlac.18601130120.
مطالعهٔ بیشتر [ویرایش]
- Rocke, Alan J. (1993). The Quiet Revolution: Hermann Kolbe and the Science of Organic Chemistry. University of California Press. ISBN 0520081102.
- von Meyer, E. (1884). "Zur Erinnerung an Hermann Kolbe". Journal für Praktische Chemie 30 (1): 417–467. DOI:10.1002/prac.18850300143.
پیوند به بیرون [ویرایش]
|
