هبه (بخشش)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اقتصاد اسلامی

مضاربهمزارعه
قرض الحسنه
جعالهسلف خریمساقات
هبهجزیه

هبه اصطلاحی است در فقه اسلام به معنی عقد تملیک مالی بدیگری و به رایگان که شخص بخشنده را «واهب»، طرف گیرنده را «متهب» و مال مورد هبه را «عین موهوبه» گویند. عقد هبه با ایجاب و قبول و قبض عین موهوبه تشکیل می‌گردد.[۱]

واهب امکان بازگشت از هبه را ولو بدون رضایت متهب (گیرنده مال) دارد مگر در هبه به به اولاد، خواهر و برادر، عمو عمه، زن و یا شوهر.[۱]

عقود از جنبه‌های گونان تقسیم می‌شوند. از جهتی عقود به عینی و غیر عینی تقسیم می‌شوند در عقد عینی قبض مورد معامله نیز شرط است. هبه در منار وقف و رهن یکی از عقود عینی است.[۲]

بنا به قانون مدنی ایران و نظر عموم فقها شرط قبض مال، شرط صحت عقد است یعنی بدون آن مال از مالکیت مال موهوب به متهب منتقل نمی‌شود.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ کفائی، محمود. «در بیان تعریف هبه». مجله مجموعه حقوقی؛ شماره ۶۶، ۱۳ مرداد ۱۳۱۷ -. بازبینی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۱۳. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ سکوتی نسیمی، رضا. «بررسی فقهی و حقوقی نقش قبض در هبه و آثار آن». مجله علامه- شماره ۷، پاییز ۱۳۸۴. بازبینی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۱۳.