هایپرانسولینمی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
هایپرانسولینمی
آی‌سی‌دی-۹ 251.6
چفت شدن انسولین با گیرنده‌اش

هایپرانسولینمی شرایطی است که در آن مقدار انسولین موجود در خون بیشتر از مقدار طبیعی و متناسب قند خون می‌شود. هایپرانسولینمی معمولا در مراحل اولیه دیابت تیپ دو اتفاق می‌افتد.

علایم و نشانه‌ها[ویرایش]

هایپرانسولینمی معمولا همراه با فشارخون، دیس‌لیپیدمی، چاقی، و اختلال در گلوکز دیده می‌شود.[۱] این شرایط با اصطلاح سندرم متابولیک توصیف می‌شود.[۲]


پانویس[ویرایش]

  1. Modan, Michaela; Halkin H, Almog S, Lusky A, Eshkol A, Shefi M, Shitrit A, & Fuchs Z. (March 1985). "Hyperinsulinemia: A link between hypertension obesity and glucose intolerance". J. Clin. Invest. 75: 809–817. 
  2. Danker, Rache; Chetrit A, Shanik MH, Raz I, & Roth J (August 2009). "Basal-stat hyperinsulinemia in healthy normoglycemic adults is predictive of type 2 diabetes over a 24-year follow-up". Diabetes Care 32 (8): 1464–1466.