هامان (شخصیت کتاب مقدس)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تنبیه‌هامان، اثر میکل آنژ.

هامان (عبری: המן האגגי به معنی شکوهمند) شخصیتی در کتاب استر در عهد عتیق است.

او پسر همداتای اجاجی و وزیر کاردان اَخْشُورُش (خشایار شاه)[۱] پادشاه ایران بود. از آنجایی که اجاج لقب شاهان عمالیقی بود، علمای یهودی تصور کرده‌اند که‌هامان از نسل خاندان سلطنتی عمالیقی باشد، و او یا پدرش به صورت اسیر وارد سرزمین پارس شده باشد. سجده نکردن مردخای در برابر او، باعث بدبینی او به یهودیان شد. وی توانست رضایت اخشورش (خشایار شاه) را برای قتل یهودیان فاسد جلب کند.[۲] ملکه استر که همسر پادشاه و یهودی[۳] بود، پادرمیانی کرده، نقشهٔ‌هامان خنثی شد و در نهایت‌هامان به دستور پادشاه اعدام شد. همچنین در روز های ۱۳ و ۱۴ آذار تعدادی از خانواده و قوم او و بسیاری از مردم سرزمین پارس توسط یهودیان کشته شدند.[۴] یهودیان سالروز اعدام‌هامان را (بر اساس کتاب استر) در عید پوریم جشن می‌گیرند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. احتمالاً خشایارشاه و به روایتی اردشیر درازدست. ر. ک: پیرنیا، حسن. ایران باستان. جلد یک. تهران: دنیای کتاب، چاپ پنجم، ۱۳۷۰، صفحه ۸۹۷
  2. استر ۳:۱
  3. کتاب استر ۲:۵
  4. بنگرید به باب های ۷ و ۸ و ۹ کتاب استر

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ هامان (شخصیت کتاب مقدس) موجود است.