نینامه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
نینامه نامی است که به ۱۸ بیت نخست دفتر اول مثنوی معنوی نوشتهٔ مولانا جلالالدین محمد بلخی دادهاند. این ابیات چکیدهای از مفهوم ۶ دفتر مثنوی است.[۱][۲]
[ویرایش] متن نینامه
| بشنو از نِی چُون حکایت میکند |
|
از جُداییها شکایت میکند |
| کَز نیستان تا مرا بُبریدهاند |
|
از نَفیرم مرد و زن نالیدهاند |
| سینه خواهم شَرحهشَرحه از فِراق |
|
تا بگویم شرحِ دردِ اشتیاق |
| هر کسی کو دور ماند از اصل خویش |
|
بازجوید روزگارِ وصلِ خویش |
| من به هر جمعیتی نالان شدم |
|
جُفت بدحالان و خوشحالان شدم |
| هر کسی از ظَنِ خود شد یارِ من |
|
از درون من نَجُست اسرارِ من |
| سِرِ من از نالهٔ من دور نیست |
|
لیک چشم و گوش را آن نور نیست |
| تن ز جان و جان ز تن مستور نیست |
|
لیک کس را دید جان دستور نیست |
| آتش است این بانگ نای و نیست باد |
|
هر که این آتش ندارد، نیست باد |
| آتش عشق است کَاندَر نِیفُتاد |
|
جوشش عشق است کَاندر مِی فُتاد |
| نی حریف هر که از یاری برید |
|
پردههایش پردههای ما درید |
| همچو نی زَهری و تَریاقی که دید؟ |
|
همچو نی دمساز و مشتاقی که دید؟ |
| نی حدیث راه پُرخون میکند |
|
قصههای عشق مجنون میکند |
| محرم این هوش، جز بیهوش نیست |
|
مَر زبان را مُشتری جُز گوش نیست |
| در غم ما روزها بیگاه شد |
|
روزها با سوزها همراه شد |
| روزها گر رفت گو: رو باک نیست |
|
تو بمان، ای آن ک هچون تو پاک نیست |
| هرکه جز ماهی زِ آبش سیر شد |
|
هرکه بی روزیست روزش دیر شد |
| درنَیابَد حالِ پُخته هیچ خام |
|
پس سُخن کوتاه باید، وَِالسَلام |
- ↑ زرینکوب، عبدالحسین. پله پله تا ملاقات خدا، در باره زندگی، اندیشه و سلوک مولانا جلال الدّین رومی. چاپ هفدهم. تهران: انتشارات علمی، ۱۳۸۰.
- ↑ Norman Calder, Jawid Ahmad Mojaddedi, Andrew Rippin, Classical Islam, Routledge, 2003, p.253
