نیک‌آهنگ کوثر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نیک‌آهنگ کوثر (زادهٔ ۱۳۴۸ تهران)، کارتونیست، روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس ایرانی مقیم واشینگتن دی سی در کشور امریکا است. او مدیرمسئول و سردبیر وبگاه خودنویس است. خودنویس یک رسانه شهروند خبرنگاری است.

پیشینه کار مطبوعاتی[ویرایش]

نیک آهنگ کوثر دانش آموختهٔ زمین شناسی دانشگاه تهران، در سال ۱۳۷۰ وارد مطبوعات شد. با نشریات متعددی از جمله گل​آقا، همشهری، کیهان کاریکاتور، روزنامه زن، آفتاب امروز، صبح امروز، بنیان، دوران امروز، حیات نو، مشارکت، نوروز و همبستگی همکاری کرده و کلاس​های کاریکاتور خانهٔ کاریکاتور ایران را در سال ۱۳۷۵ راه​اندازی کرد.

کارتون جنجال برانگیز و دستگیری[ویرایش]

سه هفته پیش از انتخابات مجلس ششم، در بهمن ۱۳۷۸، به خاطر کاریکاتور موسوم به "استاد تمساح" که طرفداران آیت‌الله مصباح یزدی به خاطر شباهت کلمه «مصباح» با «تمساح»، آنرا اهانت به او دانستند، طلاب و اساتید حوزه مرتبط با جناح راست، در قم و دیگر شهرهای مذهبی سه روز تجمع کردند که بعد از دستگیری کوثر، با پیام سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی، این تجمع پایان یافت.

کوثر ۶ روز بازداشت بود و ۶ سال بعد به طور غیابی محاکمه و به ۴ ماه زندان محکوم شد. وی بارها پیش از خروج از کشور احضار و بازجویی شد. یک بار نیز در تابستان ۱۳۸۰ به خاطر ناراحتی قلبی و فشار عصبی ناشی از احضارهای متوالی، به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل گردید.

در سال ۱۳۸۱ نامزد مستقل شورای شهر تهران شد و همراه با گروهی، ائتلاف سبز را راه انداخت. او در این انتخابات شکست خورد.[نیازمند منبع]

وی بعدها در خارج از ایران، در کاریکاتورهایش از عنوان «تمساح» برای مصباح یزدی استفاده کرده‌است.[۱]

مهاجرت به کانادا[ویرایش]

در اردیبهشت ۱۳۸۲ از طرف گروهی موسوم به فرزندان نواب صفوی تهدید به مرگ و پیش از احضار در تیر ماه همان سال از کشور خارج شد و به کانادا مهاجرت کرد.

چندی بعد فرید حائری‌نژاد، تهیه کننده وقت در تلویزیون سی.بی.سی کانادا، فیلمی با عنوان "جنگ وبلاگ‌نویس‌ها" درباره نیک آهنگ کوثر و آنچه بر او گذشته ساخت. این مستند برنده جایزه جشنواره جهانی فیلم و ویدئوی کریستوفر کلمبوس در اوهایو، آمریکا شد.[۲]

کوثر در آبان ۱۳۸۲ نیز درکانادا باز هم از سوی گروه​هایی در ایران تهدید شد.او در حال حاضر نویسندهٔ ثابت سایت روزآنلاین و رادیو زمانه است.

در سال ۲۰۱۰ او به همراه جمعی از روزنامه نگاران، نویسندگان و هنرمندان ایرانی بنیاد ایران ندا را با هدف تاسیس تلویزیون ماهواره ای تاسیس کرد.[۳]

وی عضو سندیکای نیویورک تایمز بوده و کارهایش در نیویورک تایمز، واشنگتن پست، گاردین، گلوب اند میل کانادا، تورنتو استار و دیگر نشریات بین‌المللی منتشر شده است.

جوایز[ویرایش]

برنده سه قلم بلورین جشنواره مطبوعات ایران در سال​های ۷۸، ۷۹ و ۸۱ و دیپلم افتخار سال ۱۳۷۵.

دیپلم افتخار مسابقه کاریکاتور چهره تولتینوی ایتالیا در سال ۱۹۹۵، نفر دوم مسابقه بین​المللی کاریکاتور مطبوعاتی کانادا، ۲۰۰۱، برنده نشان افتخار شجاعت در کاریکاتور مطبوعاتی جهان، ۲۰۰۱، کانادا-آمریکا.

پانویس[ویرایش]


پیوند به بیرون[ویرایش]