نیکلای کارداشف
| نیکلای کارداشف | |
|---|---|
| متولد | ۲۵ آوریل ۱۹۳۲ (۸۱ سال) مسکو ,  شوروی |
| محل زندگی | مسکو، روسیه |
| ملیت |  روسیه |
| تبار | روس |
| رشته فعالیت | اخترفیزیک , جستجوی هوش فرازمینی |
| محل کار | ریاست انستیتو فیزیک لِبِدِو زیرمجموعه فرهنگستان علوم روسیه |
| دلیل شهرت | مقیاس کارداشف |
| جوایز | جوایز دولتی شوروی در ۱۹۸۰ و ۱۹۸۸ |
نیکلای سمیانوویچ کارداشِف (به روسی: Николай Семёнович Кардашев) (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۳۲ برابر با ۵ اردیبهشت ۱۳۱۱ در مسکو) دانشمند اخترفیزیکدان روسی، مدیر مرکز پژوهشهای کیهانی روسیه و برنده دو دوره جوایز دولتی شوروی است.[۱][۲]
علاوه بر پژوهشهای اخترفیزیکی، وی یکی از پژوهشگران بهنام در زمینهٔ جستجوی تمدنهای هوشمند فرازمینی محسوب میشود، و نظریه «مقیاس کارداشف» برای طبقهبندی تمدنهای هوشمند از جمله کارهای شناختهشدهٔ او است.[۳]
محتویات |
تحصیلات [ویرایش]
نیکلای کارداشف در کودکی و پس از بازدید از آسماننمای مسکو به علوم و ستارهشناسی علاقمند شد. در سال ۱۹۵۰ و در حالیکه پدر و مادرش به اردوگاههای کار اجباری استالین تبعید شده بودند، وارد دانشکده مکانیک و ریاضیات دانشگاه دولتی مسکو شد.[۴]
در سال ۱۹۵۵ از دانشگاه دولتی مسکو فارغالتحصیل شد و برای ادامه تحصیل به انستیتو اخترشناسی استرنبرگ پیوست. وی مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۶۶ زیر نظر و راهنمایی پروفسور یوسف اشکلوفسکی دریافت کرد.[۵]
کارداشف در ۱۲ دسامبر ۱۹۷۶ (۲۱ آذر ۱۳۵۵) به عنوان عضو ناظر در بخش فیزیک عمومی و ستارهشناسی در فرهنگستان علوم شوروی انتخاب شد، و از ۲۱ مارس ۱۹۹۴ (نوروز ۱۳۷۳) عضو کامل فرهنگستان علوم روسیه است.[۲]
مقیاس طبقهبندی تمدنها [ویرایش]
نیکلای کارداشف در سال ۱۹۶۳ پژوهش بر روی اختروَش CTA-102 را آغاز کرد. این پژوهش سرآغازی بر فعالیتهای شوروی در جستجوی زندگی هوشمند فرازمینی محسوب میگردد. در سال ۱۹۶۴ و در طول این پژوهشها بود که کارداشف نظریهٔ مشهور «مقیاس طبقهبندی تمدنهای هوشمند فرازمینی» خود را ارائه داد. این مقیاس تمدنهای هوشمند را به سه گونه تقسیم میکند:[۳][۶]
- تمدن گونهٔ ۱: تمدنی است که تمامی گونههای انرژی موجود در سیارهٔ خود را تحت کنترل درآورده و از آن استفاده میکند.
- تمدن گونهٔ ۲: تمدنی است که به تمام انرژی تولید شده توسط ستارهٔ خود (مانند خورشید) تسلط یافته و از آن بهره میگیرد.
- تمدن گونهٔ ۳: تمدنی است که تمامی انرژی کیهانی قابل دسترس را مهار کرده و از آن استفاده میکند.
بر اساس این طبقهبندی، تمدن کنونی زمینی «تمدن گونهٔ صفر» محسوب میشود، زیرا ما بیشتر انرژی مورد استفادهٔ خود را از سوزاندن بقایای گیاهان و حیوانات مرده مانند نفت، گاز و زغالسنگ تهیه میکنیم. دانشمندان با بررسی رشد مصرف انرژی در سیارهٔ زمین و با توجه با توسعهٔ فناوری و بهرهوری از انرژیهای بازیافتی، زمان تقریبی مورد نیاز برای تبدیل تمدن زمینی به تمدن گونه ۱ و ۲ و ۳ را محاسبه کردهاند.[۳]
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ↑ «مدیریت انستیتو فیزیک لِبِدِو» (انگلیسی). انستیتو فیزیک لِبِدِو، فرهنگستان علوم روسیه. بازبینیشده در ۳۰ دی ۱۳۸۸.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Кардашев, Николай Семёнович»، ویکیپدیای روسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳۰ دی ۱۳۸۸).
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ دکتر میچیو کاکو. «فیزیک تمدنهای فرازمینی» (انگلیسی). وبگاه دکتر میچیو کاکو. بازبینیشده در ۳۰ دی ۱۳۸۸.
- ↑ «۶۰ ثانیه با نویسندگان: نیکلای کارداشف» (انگلیسی). ژورنال علمی او-اف-ان. بازبینیشده در ۳۰ دی ۱۳۸۸.
- ↑ مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Nikolai Kardashev»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳۰ دی ۱۳۸۸).
- ↑ مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Kardashev Scale»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳۰ دی ۱۳۸۸).
