نیوشا توکلیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نیوشا توکلیان
هنرمند عکاس
زادروز ۱۳۶۱
محل تولد تهران ایران
ملیت ایرانی
وب‌گاه نیوشا توکلیان


نیوشا توکلیان، متولد ۱۳۶۱ در تهران، خبرنگار و عکاس ایرانی است. از سال ۲۰۰۲ عکسهای وی در نشریات معتبر بین‌المللی مثل تایم، نیویورک تایمز، اشترن، فیگارو و برخی دیگر از نشریات آمریکایی و اروپایی به چاپ رسیده است.[۱] او عکاس خودآموخته‌ای است که عکاسی حرفه‌ای را در سن ۱۶ سالگی در نشریه زن آغاز کرد و در نشریات دیگر ادامه داد.[۲] توکلیان تا کنون در کشورهای عراق، لبنان، سوریه، عربستان و پاکستان به عکاسی پرداخته است.[۳]

  • برنده جایزه Magic of Persia Contemporary Art Prize
  • توکلیان از اعضای گروه بین الملیی EVE Photographers است که زنان عکاس تشکیل شده است.[۴]
  • آثار او به مسترکلاس پرس فتو در آمستردام راه یافته است.

نمایش عکس‌ها در گالری تامس ایربن[ویرایش]

گالری «تامس ایربن» در نیویورک مجموعه‌ای از عکس‌های او را در سال ۲۰۱۳ به نمایش گذاشته است، این مجموعه آثار نگاه کن نام دارد. افرادی که موضوع این عکس‌ها هستند در ساختمان محل سکونت توکلیان زندگی می‌کنند. نکته جالب در مورد این مجموعه این است که همه این تصاویر در برابر پنجره‌ای که نمایی از ساختمان‌های اطراف در پس آن دیده می‌شوند در ساعت ۸ شب گرفته شده‌اند.[۵]

پس دادن جایزه[ویرایش]

نیوشا توکلیان جایزه ۵۰ هزار یورویی بنیاد ˝فتوژورنالیسم کارمینیک˝ را پس داد، توکلیان این جایزه را بعد از دریافت، برای این بنیاد پس فرستاد و بالطبع برگزاری نمایشگاه مجموعه عکس‌هایش توسط این بنیاد هنری فرانسوی و همچنین چاپ کتاب این مجموعه لغو شد. سوژه اصلی این عکس‌ها جوانان ایرانی و زندگی روزمره آن‌ها است. آدم‌های معمولی که شاید به ظاهر جذابیت خاصی برای دوربین نداشته باشند اما به گمان او اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنید، زندگیشان پر از داستان است. جوانی که در کافه یی کوچک کار می‌کند، معلم جوانی که زبان انگلیسی تدریس می‌کند و هر روز برای رسیدن به محل کارش سوار اتوبوس می‌شود. قرار بر این بود که نمایشگاهِ این‌مجموعه، با اتفاق نظر نیوشا توکلیان و این بنیاد برگزار شود و پس از آن هم تمام ۲۰۰ قطعه عکس در قالب یک کتاب به چاپ برسد که طبعا چنین اتفاقی برای زندگی حرفه ایِ، او یک گام بلند موفقیت آمیز بود. اما در ادامه اتفاقاتی افتاد که در نهایت به پس دادن جایزه منتهی شد. کارمینیک تاکید کرد که اسم این مجموعه باید به «نسل سوخته» تغییر پیدا کند. عنوانی که به گمان نیوشا توکلیان سرشار از قضاوت بود و به هیچ وجه با نگاه او، به‌عنوان‌خالق‌اثر، همخوانی و سنخیت نداشته‌است. در نهایت پس از دو بار سفر به فرانسه در سه ماه و چندین جلسه گفت‌وگو برای رسیدن به یک نقطه مشترک، نیوشا توکلیان به این نتیجه می‌رسد که راه دیگری ندارد جز آنکه جایزه ۵۰ هزار یورویی، نمایشگاه و کتاب را فراموش کند. چراکه چاپ کتاب مجموعه عکس‌هایش با چنین عنوانی برایش غیرقابل تحمل می‌بود.[۶][۷][۸] وی توضیح می‌دهد که چگونه رئیس این بنیاد با اصرار بر تغییر در شرح‌ها، نام، و گزینش عکس‌های این مجموعه، قصد داشته آن را، برخلاف نگرش و خواست توکلیان، در جهت کلیشه‌های متعارف در مورد ایران هدایت کند. رییس بنیاد کارمنیاک می‌خواسته که نیوشا نام پروژه‌اش را «نسل گمشده» یا «نسل از دست رفته» بگذارد.[۹]

پانویس[ویرایش]

  1. گزارش ویستا
  2. نیوشا توکلیان در گالری توماس اربن
  3. http://www.imow.org/community/directory/user/index?id=16745
  4. http://www.imow.org/community/directory/user/index?id=16745
  5. آلبوم عکس: ساعت ۸ شب؛ نگرانی‌ها، امیدها، ناامیدی‌ها
  6. «نیوشا توکلیان: نمی‌گذارم آزادی هنری‌ام را زیر سوال ببرند». خبرگزاری هنر ایران. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۹-۱۴. 
  7. حیدری، امین. «نیوشا توکلیان: نمی‌گذارم آزادی هنری‌ام را زیر سوال ببرند.». فتوفا | سایت جامع عکاسی. ۲۰۱۴-۰۹-۱۵. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۹-۱۵. 
  8. ««نه» به 200 میلیون تومان بخاطر آزادی هنری». پایگاه خبری تحلیلی خرداد. ۲۰۱۴-۰۹-۱۵. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۹-۱۵. 
  9. «درود بر شرفت نیوشا توکلیان عکاس». پارس نیوز. ۲۰۱۴-۰۹-۱۴. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۹-۱۴.