نیما (نام)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نیما نامی است که در فارسی، تبتی و عبری کاربرد دارد.

معنی آن در زبان فارسی عادل و دادگر به معنی کسی که نسبت به دیگران منصف است ؛ (نیم + الف صفت فاعلی) ذکر شده است. همچنین بعضی از ادیبان نیما را مشتق از لغت نام و به معنای نامی و نامدار بیان کرده اند. طبق لغت نامه دهخدا، معنی اسم نیما در لغت به معنی خرد و کوچک است و از اسامی اصیل ایرانی است . این نام در فرهنگ عمید مشتق از ماه ( نیم + ماه) و به معنی نیمه ماه ذکر شده است. همچنین نیما نام کوهی در حوالی نور مازندران می باشد.[۱] [۲] همچنین به معنای کمان (تیر و کمان) است.[۲]

رواج این نام در فارسی پس از انتخاب این نام از سوی نیما یوشیج شاعر معاصر ایرانی و مبدع شعر نو فارسی صورت پذیرفت. این نام در اکثر سال های دهه ۸۰ شمسی در صدر نام های غیر مذهبی و فارسی اصیل انتخابی برای تازه متولدین از سوی ایرانیان بوده است.[۱]

در زبان عبری این نام مونث است. معانی آن به عبری، نعمت یا رحمت، سر رشته و ملودی. در زبان تبتی هم نام پسرانه است و هم دخترانه و معنی آن در زبان تبتی خورشید است. در زبان مازندرانی -سمت نور و حومه- بمعنی "نیامده" می باشد در مقابل "بیما=آمده)

   ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ سایت ثبت احوال
   ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ لغتنامه دهخدا

منابع[ویرایش]