نژادهای شتر در ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شتر
شتر یک کوهانه, Camelus dromedarius
شتر دو کوهانه, Camelus bactrianus
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پستاندارانia
راسته: جفت‌سمان
تیره: شترسانان
تبار: Camelini
سرده: Camelus
Linnaeus, 1758
پرونده:Afro-asiatic camelid Range.png
range of dromedary and bactrians

شتر دوکوهانه
شتر یک‌کوهانه
Camelus gigas (fossil)
Camelus hesternus (fossil)[نیازمند بازبینی منبع]
Camelus sivalensis (fossil)
شتر سوری

نژادهای شتر در ایران نژادهای شتر در ایران عبارتند از نژادهای زیر:

۱- شتر ترکمن:[ویرایش]

شتر یک کوهانه با چثه‌ای قوی است که جزو شتران شیری می‌باشد بیشتر در منطقه ترکمن صحرا، گرگان و گنبد و شمال استان خراسان شمالی پراکنده‌اند و جمعیت آن در حدود ۳۳۰۰ نفر می باشد. شتر ترکمنی از لحاظ سواری نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد حد متوسط بار برای شترهای متوسط الجثه ۱۴۰ کیلوگرم است که می‌تواند آن را روزانه تا مسافت ۳۵- ۴۵ کیلومترحمل کند.ترکمن‌ها شتر را به اسامی متفاوتی می‌خوانند :بارگار، ارونا، لوک، مایا، کایونف بلخی، نرجا و غیره. رنگ شتر تر کمن معمولاً از قهوه‌ای روشن تا قهوه‌ای تیره‌است. پشم آن تا حدودی مجعد است که این صفت آن را از سایر شترها متمایز می‌سازد. در گذشته‌های نه چندان دور، تجار شتر آذر بایجانی به منطقه تر کمن صحرا می‌رفتند و این شترها را از ترکمن‌ها می‌خریدند و به شاهرود و سایر شهرها می‌بردند. به همین جهت است که تعداد اندکی از این شترها در آذربایجان شرقی نیز دیده شده‌اند. پشم شتر تر کمن را هر سال در بهار می‌چینند و پشم چینی کار مردان ترکمن است. براساس آمار اداره کشاورزی گنبد کاووس تعداد شتران ترکمن در حدود ۳۰۰۰ نفر بوده‌است که از این تعداد هزار نفر در حومه گنبد کاووس و هزار و سیصد نفر در مراوه تپه و هفتصد نفر در «داشلی برون» بوده‌است. در طی بررسی هائی که گوکلانی (۱۳۶۶) بر روی شتر ترکمن نموده‌است اظهار می‌دارد که اسدیته شیر این شتران (۲۱/۰ ٪) وزن مخصوص آن (۱۰۳۱) میزان چربی آن (۱۶/۴ ٪) میزان لاکتوز (۲۴/۴ ٪) ماده خشک(۳۸/۱۲٪) خاکستر (۷۷/۰ ٪)و پروتئین (۹/۲ ٪) بوده‌است. میانگین طول بدن شتران ترکمن ۱۴۵ سانتیمتر و میانگین ارتفاع بدن ۱۷۵سانتیمتر، و میانگین دور سینه ۱۸۹سانتیمتر و میانگین عمق سینه ۸۳ سانتیمتر و میانگین تولید سالیانه کرک در حدود دو کیلوگرم و میانگین لاشه کشتار شده ۱۸۷ کیلو گرم و میانگین وزن دیلاقهای متولد شده ۲۳ کیلو گرم است. پرورش شتر ترکمنی عمدتاً در مناطق گمیشان، بندر ترکمن، آق قلا، گنبد ومراوه تپه صورت می‌گیرد به طوری که نام یکی از طوایف و تیره‌های مهم ترکمنان، از شاخهٔ آتابای ایل یموت، دوجی یا دیه‌جی است که در قدی به حرفه شترداری می‌پرداخته‌اند.

۲- شتران بلوچی :[ویرایش]

این شتران جزو نژاد گوشتی شیری هستند و در سطح استان سیستان و بلوچستان مخصوصاً اطراف زاهدان، خاش، ایرانشهر و چابهار پراکنده‌اند، این شتران کم پشم هستند و حهت بارکشی و سواری نیز از آنها استفاده می‌شود و بسیاری از کالاهای قاچاق توسط این حیوان بین مرزنشینان دو کشور ایران و پاکستان رد و بدل می‌گرددو با توجه به اینکه قیمت شتر در این منطقه پائین تر از قیمت آن در بسیاری از استانهای دیگر است به همین جهت بسیاری از تجار چوبدار اقدام به خرید این شتران نموده و جهت کشتار، این شتران را به استانهای خراسان جنوبی، اصفهان و یزد، تهران و قم و سمنان می‌برند.این نژاد معمولاً قهوه‌ای رنگ واز تیپ جماز است.

۳- شتر بندری :[ویرایش]

این شتر جزو شتران سواری و بارکش است، که نامهای رواحیه، جماز، و پرنده نیز نامیده می‌شود این شتران کم پشم، لاغرو بسیار تندرو هستند و ساعتی ۳۵-۴۵ کیلو متر طی طریق می‌کنند.این تیپ شتران بیشتر در استانهای هرمزگان، کرمان، بوشهر و جنوب استان هرمزگان پراکنده شده‌اند.شترهای بندری سبک وزن (نر بالغ حدود ۶۰۰ و ماده بالغ حدود ۴۰۰ کیلوگرم) با بدن کشیده و پاهای بلند و استخوان‌های آنها در عین قوی بودن چندان ضخیم نمی‌باشد. سر بطور نسبی کوچک پیشانی برجسته، گردن باریک، کوتاه و عضلانی بوده و در محل الصاق به شانه فرم متناسبی دارد.قسمت عقب بدن کوتاه، عضلانی و شیب دار است. رانها فشرده و عضلانی بوده و با مشاهده از عقب زیاد فاصله ندارند. پوست نازک و موهای کوتاه و فشرده دارند.


۴- شتر کلکوئی[ویرایش]

منطقه اصلی محل زیست این شتر استان فارس بوده‌است، و در حدود دویست سال پیش با ایل کلکوئی از فارس به اطراف قم برده شد و هنوز در اطراف قم و تهران موجود اند از این شتران قبلا جهت بارکشی و سواره در ارتش استفاده می‌شد و هنگی بنام شتران جماز وجود داشت که در حقیقت بخش سواری نظام ارتش را تشکیل می‌داد. و ایل کلکوئی وظیفه نگهداری این شتران را بر عهده داشت و پس از فروپاشی هنگ شتران جماز و گرایش افراد ایل کلکوئی به شهرنشینی تعداد شتران این ایل روز به روز کاهش گذاشت و اکنون گله‌های پراکنده از این شتران در کویر قم، و مسیله تا دریاچه نمک پراکنده‌اند. وزن نر بالغ ۸۰۰ کیلورم و ماده بالغ حدود ۶۰۰ کیلوگرم است و ارتفاع نرها حدود ۱۸۸۸ سانتیمتر است و حدود ۱۵۰۰ نفر از این نژاد بطور ناخالص وجود دارد.

۵ - نژاد مهابادی :[ویرایش]

این شتر بیشتر در منطقه مهاباد استان اصفهان پراکنده شده‌است. رنگ این شتر عمدتاً قرمز بوده وبه شتر سرخ معروفند وبه سایر مناطق کشور نیز برده شده‌اند ودر جاهای دیگر با تلفظ عامیانه «مهبادی»، مغبادی» «بادی» وغیره معروف است.


۶ - نژاد دشتی :[ویرایش]

این نژاد بیشتر در استان بوشهر ونوار ساحلی خلیج فارس دیده می‌شود. عمدتاً به رنگ سرخ وسیاه بوده وبعضاً در آن‌ها رنگ سفید نیز دیده می‌شود. در بین این توده ژنتیکی شتر شلواری به شتری اطلاق می‌شود که دارای بالاتنه سرخ واز پهلو وسینه وزیر شکم سفید رنگ است. این شتر از لحاظ تولید پشم حائز اهمیت ودارای موی گوش بلند است وتولید گوشت وشیر بیشتری نسبت به سایر نژادهای موجود در استان دارد. این توده عمدتاً در شهرستان‌های دیر، دشتی وبوشهر وجود دارد.



۷ - نژاد زاهدانی :[ویرایش]

این نژاد در اطراف شهر زاهدان دیده می‌شود ومعمولاً زرد رنگ است واز تیپ گوشتی به شمار می‌رود وبرای پروار بندی مناسب است. این نژاد به استان یزد نیز برده شده‌است.


۸ - نژاد چینی :[ویرایش]

این نوع شتر نیز در استان سیستان وبلوچستان دیده می‌شود وعلت تسمیه آن به چینی بدین علت است که منشا آن کشور چین بود واز طریق افغانستان به ایران آورده می‌شود وبرخی از این شترها در هنگام ورود داغ هائی به زبان چینی بر روی صورت و گردن خود دارند. این شترها معمولاً به رنگ قهوه‌ای واز تیپ گوشتی است.


۹ - نژاد عربی :[ویرایش]

این نوع شتر در استان بوشهر دیده می‌شود. معمولاً به رنگ زرد کم رنگ واز تیپ گوشتی وبزرگ جثه می‌باشد. بدن این شتر فاقد پشم است وگوش‌ها نیز مو ندارد وروی لب دارای موهای بلند می‌باشد.


۱۰ - نژاد یزدی :[ویرایش]

دارای رنگ سیاه تا قرمز ودست وپای کوتاهتر نسبت به سایر نژادهای ایرانی است. تیپ این حیوان بیشتر به نوع گوشتیهختحهدارد.

منابع[ویرایش]

۱. شتر وپرورش آن، تالیف دکتر محمد مصطفی شکری، ترجمه دکتر احسان مقدس، انتشارات نوربخش، تهران ۱۳۷۶.

2. مقاله«درآمدی بر شناخت نژادهای شتر در ایران» تالیف دکتر احسان مقدس ومهندس کاظم پیشنماز زاده ، ماهنامه مزرعه ، شماره 11 ، بهمن واسفتد 1376 ، ص73 - 78

پیوند به بیرون[ویرایش]

. سایت پرورش ونگهداری شتربه آدرس: http://shotor.persianblog.ir/pages/1