نوواقع‌گرایی (روابط بین‌الملل)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نوواقع گرایی یا واقع گرایی ساختاری یکی از نظریه‌های روابط بین‌الملل است که اولین بار توسط کنت والتز در کتاب «نظریه سیاست بین‌الملل» در سال ۱۹۷۹ طرح شد.[۱] در کنار نئولیبرالیسم، نوواقع‌گرایی یکی از تاثیر گذار ترین رویکردهای معاصر به روابط بین‌الملل بوده است. هر دو دیدگاه، در دهه گذشته نظریه روابط بین‌الملل را تحت سلطه خود داشته‌اند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پی نوشت‌ها[ویرایش]

  1. مشرزاده، حمیرا. تحول در نظریه‌های روابط بین‌الملل. سمت، ۱۳۸۶. 

منابع[ویرایش]

  • مشیرزاده، حمیرا، (۱۳۸۶)، تحول در نظریه‌های روابط بین‌الملل، تهران: سمت.