نوده (آبیک)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نوده (آبیک)
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان قزوین
شهرستان آبیک
بخش بخش مرکزی
دهستان کوهپایه غربی
مردم
جمعیت ۱۱۹ نفر
اطلاعات روستایی
پیش‌شمارهٔ تلفن ۰۲۸۲

نوده (آبیک)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آبیک در استان قزوین ایران است. این روستا از قزوین فاصله حدود ۵۰ کیلومتر دارد که با خودروی سواری شخصی حدود ۱ ساعت از قزوین فاصله دارد. مسیر آن جاده ای فرعی است که از روستای کوندج قزوین واقع در فاصلیه بین شهرک حصارک و نیروگاه حرارتی شهید رجایی از اتوبان و جاده اصلی کرج -قزوین به سمت شمال اتوبان جدا می شود و بعد از گذشتن از روستاهای انجیلاق و شکرناب به روستاهای نوده و کیاده که در کنار هم قرار دارند می رسد. نوده با توجه به موقعیت جغرافیایی آن بیشتر مناسباتش با قزوین بوده و از نظر تقسیمات کشوری از توابع شهرستان آبیک استان قزوین است. اما از نظر فرهنگی و اجتماعی، زبان و گویش محلی مردم روستا،آداب و رسوم، باورها و سنتها، شیوه و سبک زندگی جزئی از طالقان است. به همین خاطر مردم منطقه همواره خود را طالقانی معرفی کرده و منطقه خود را جزء پایین طالقان می دانند.

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان کوهپایه غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۹ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است. این روستا تا سالهای دهه 1350 حدود 100 خانوار و جمعیتی حدود 500 نفر داشت. جمعیتی که اغلب به کار کشاورزی مشغول بودند. اما با شکل گیری موج های مهاجرت به شهرها برخی از ساکنان این روستا بویژه نسل جوان آن به قزوین یا تهران مهاجرت کردند و در شهرها ساکن شدند. این امر موجب کاهش جمعیت این روستا گردید. البته در حال حاضر جمعیت این روستا در فصلهای بهار و تابستان با فصلهای پائیز و زمستان متفاوت است. در فصل بهار و تابستان بسیاری از جمعیت به روستا بر می گردند. لذا جمعیت در این فصول افزایش می یابد. اما در فصول پائیز و زمستان مجددا برخی از ساکنان به شهر بر می گردند که موجب کاهش جمعیت در این فصول می شود.

خانواده ها و اقوام روستا[ویرایش]

دراین روستا خانوادها و اقوام با اسامی فامیل آنها شناخته می شوند. اسامی فامیلی که این روستا زندگی می کنند عبارتند از: قاسمی، بابایی، باقری، طالبی، اسکندری، مالکی، شیخی، حیدری، مرادی، غلامی، رضایی، کرمی، سلیمانی، محمدی، عبداللهی، عسگری، الهیاری، یوسفی، اکبری، بیگلری، قوامی، ببرازی. در این میان خانواده های با اسامی قاسمی، بابایی، شیخی، طالبی، و باقری بیشتر از سایر اسامی هستند.

محصولات کشاورزی نوده[ویرایش]

تا سالهای اواخر دهه ۱۳۵۰ هجری شمسی و نیمه اول دهه ۱۳۶۰ هجری شمسی کشاورزی، باغداری و دامداری در این روستا رونق داشت. مهمترین محصولات کشاورزی گندم، جو، لوبیا، نخود، و عدس بود که در مزارع آبی و دیمی کشت می‌شد. مهمترین محصولات درختی نیز گردو، بادام، و انگور و کشمش و سنجد بود. این محصولات کشاورزی ضمن آنکه نیاز مردم محل را تأمین می‌کرد مازاد آن به بازار قزوین عرضه می‌شد و به فروش می‌رفت و سایر مایحتاج زندگی از طریق فروش محصولات کشاورزی تأمین می‌شد. حتی بخش از محصولات مانند کشمش و سنجد به بازارهای گیلان عرضه می‌شد و در قبال آن برنج دریافت می‌گردید.از سالهای اولیه دهه ۶۰ به تدریج کشاورزی رایج در این منطقه ضعیف شد و بتدریج مزارع منطقه به باغهای گیلاس تبدیل شد.

دامداری در نوده[ویرایش]

از لحاظ دامداری، در این روستا گوسفند، بز، گاو و مرغ خانگی پرورش داده می‌شد. الاغ نیز دامی بود که برای بار بری از آن استفاده می‌شد. با توجه به کوهستانی بودن منطقه الاغ بهترین و مناسب‌ترین دامی بود که می‌توانست نیازهای مردم منطقه را تأمین کند. بنابر این تقریباً هر خانواده در کنار مجموعه دامهایی که برای تولیدلبنیات، گوشت، تخم مرغ و پشم و پوست پروش می‌داد یک الاغ نیز نگهداری می‌کرد.

مزارع نوده[ویرایش]

باغهای گیلاس این منطقه بسیار با شکوه می‌باشد که در ۳ مزرعه با نامهای محلی دشتان (دشت + ان به معنای دشت ها)، آندیمان (آن سوها، آن طرفهایی که دیده نمی‌شود مثل آن طرف کوه. در اینجا هم منظور مزارعی است که آن طرف کوههای روستا قرار دارد) و آندستان (آن طرفها، آن طرفی که دیده می‌شود مانندآن سوی رودخانه. در اینجا هم منظور مزارعی است که آن طرف رودخانه قرار دارند) پراکنده می‌باشد. آب مورد نیاز کشاورزی این منطقه از چشمه‌های اطراف تأمین می‌گردد. با توجه به اینکه درخت گیلاس به آب فراوان نیاز دارد تغییر وضعیت سنتی کشاورزی منطقه به علاوه خشکسالیهای پی در پی موجب کمبود آب کشاورزی شده که باغداری در منطقه را تهدید می‌کند. راه مقابله با این تهدید یکی مدیریت منابع آب و دیگری آن است که به تدریج کشاورزی و باغداری به سمت نوعی از کشت و باغداری هدایت شود که به آب کمتری نیاز است. مانند تولید بادام، گردو، انگور، سنجد و مواردی از این نوع. دامداری سنتی منطقه نیز متحول شده و چند مرغداری صنعتی در منطقه فعالیت دارد.

شغل مردم روستا[ویرایش]

زمانیکه رونق کشاورزی در منطقه افول کرد اکثر مردم روستا به کاسبی و به شغل میوه فروشی روی آوردند که برخی همجنان به این شغل اشتغال دارند. اما نسل جدید این روستا به سوی تحصیلات عالیه روی آورده‌اند و تعداد زیادی از آنها معلم، دبیر و کارمندهستند.

تعزیه خوانی در نوده[ویرایش]

تعزیه خوانی در این روستا بسیار رایج بوده است. همچانان در دهه محرم بویژه روز عاشورا مراسم تعزیه با شور و علاقه بسیار در این روستا برگزار می شود و همه مردم روستا و روستاهای اطراف، حتی کسانیکه سالهاست از روستا مهاجرت کرده اند در آن شرکت می کنند. تعزیه خوانهای سرشناس روستا در گذشته مرحوم علیجان یوسفی و مرحوم علی یار یوسفی بودند که هر دو تمام عمر را به تعزیه خوانی پرداختند. معروفترین تعزیه خوانهایی که هم اکنون به تعزیه خوانی می پردازند علاالدین قاسمی یکی از مشاهیر تعزیه ایران است که با اجرای تعزیه در برخی از سکانسهای سریال شب دهم به شهرت زیادی دست یافت. آقایان قهرمان یوسفی، سلیم یوسفی، قاسم قاسمی، جمال قاسمی از دیگر تعزیه خوانهایی هستند که همچنان به تعزیه خوانی می پردازند.

صنایع دستی روستا[ویرایش]

گلیم بافی، قالی بافی، جاجیم بافی، سبد بافی(سبدهایی با چوب نازک و نرم درخت بید، سبدهایی با ساقه های گندم)، لحاف دوزی، خورجین دوزی و گیوه دوزی در این روستا رواج بسیار داشته،است. این تولیدات ضمن آنکه برای استفاده خانواده ها تولید می شد، یکی از منابع درآمد خانواده نیز محسوب می شد. اما متاسفانه امروزه دیگر خبری از تولید این محصولات در روستا نیست.

بازیهای محلی نوده[ویرایش]

دراین روستا بازیهای محلی زیادی رواج داشته که امروزه چندان از آنها خبری نیست. مهمترین بازیها عبارت بودند از: آنی مانی(شبیه گرگم به هوا)، قوایم قوایم(قایم باشک)، الک دلک، زو، قیش بازی(کمربند بازی)، گردو بازی(به دو شکل مات مات و بازی با قاپ).

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]