نوئل کرول
نوئل کرول (به انگلیسی: Noel Carroll) (زادهٔ ۱۹۴۷) فیلسوف آمریکایی، نظریهپرداز هنر و سینما و روزنامهنگار است.او دکترای مطالعات سینمایی خود را در سال ۱۹۷۶ از دانشگاه نیویورک و با دفاع بر روی تز تحلیل فیلم ژنرال باسترکیتون دریافت کرد. او همچنین دکترای فلسفهاش را در سال ۱۹۸۳ از دانشگاه ایلی نیوز شیکاگو دریافت کرد. او در زمینههای فلسفهٔ هنر، تئوری رسانهها و فلسفهٔ تاریخ فعالیت کرده است. او در حال حاضر استاد دانشگاه تمپل در فیلادلفیا است. به عنوان یک روزنامهنگار او مقلات بسیاری در نشریات شیکاگو ریدر، تالار هنر، در زمان ما، مجلهٔ رقص، اخبار هفتگی سوهو و صدای روستا منتشر کرده است.
محتویات |
نظریات سینمایی [ویرایش]
نوئل کرول در کنار نظریهپردازان دیگری چون دیوید بوردول، گرگوری کوری، توربن گوردال، ادوارد برانیگان، موری اسمیت و کریستین تامسون در زمرهٔ نظریهپردازان نظریهٔ شناختی محسوب میشوند. یعنی نوعی شکلگرایی که تفسیرهای روانکاوانه و نشانهشناسانه را کنار میگذارد. کرول از این جهت مبدع پسانظریه است. پسا نظریه نوعی نظریهٔ سینمایی است که به با تحلیلهای تأویلی، روانکاوانه، نشانهشناسی و زبانشناسی مخالف است و خاصه نگاه و نگرش طرفداران ژاک لاکان، رولان بارت و لویی آلتوسر را در سینما نمیپذیرد. کارول به جای اینگونه نگرشها به نوعی تفسیر از کنشگری عقلانی معتقد است. او باور دارد که این کنشگری عقلانی که بشر در زندگی روزمره انجام میدهد، مساوی کنشگری عقلانی مخاطب فیلم برای فهم فیلم است. از این رو برای کارول تحلیل نظام شناختی و فیزیولوژیکی انسان در درک و فهم فرایند تماشاگری در سینما راه حل اساسی است.
گزیدهٔ کتابشناسی [ویرایش]
- مسایل فلسفی نظریه کلاسیک فیلم (۱۹۸۸)
- فیلمهای رازآمیز: هوسها و سفسطهها در نظریهٔ فیلم معاصر (۱۹۸۸)
- فلسفهٔ وحشت یا تناقض قلب (۱۹۹۰)
- نظریهپردازی در باب تصویر متحرک (۱۹۹۶)
- پسا نظریه: بازسازی نظریه فیلم (۱۹۹۶) همراه با دیوید بوردول
- فلسفهٔ هنرهای تودهای (۱۹۹۸)
- تفسیر تصویر متحرک (۱۹۹۸)
- فلسفهٔ هنر: دیباچهٔ معاصر (۱۹۹۹)
- نظریهٔ هنر معاصر (۲۰۰۰)
- فراسوی زیبایی شناسی: مقالات فلسفی (۲۰۰۱)
- کابرد تصویر متحرک (۲۰۰۳)
- فلسفه فیلم و تصویر متحرک (۲۰۰۶)
- فلسفهٔ تصویر متحرک (۲۰۰۸)
پیوند به بیرون [ویرایش]
فهرست منابع [ویرایش]
- ویکیپدیای انگلیسی
- استم، رابرت، مقدمهای بر نظریهٔ فیلم، به کوشش احسان نوروزی، انتشارات سورهٔ مهر، ۱۳۸۳ صص ۲۷۱-۲۸۴
