نوآفرینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نوآفرینی یا بدیعه‌پردازی (به انگلیسی: Synectics)، یک روش‌شناسی ایده پردازی برای حل مسئله است که فرآیندهای فکری‌ای را که ممکن است فرد از آن‌ها ناآگاه باشد، برمی‌انگیزد. بدیعه پردازی روشی برای خلق ایده های جدید است از این رو یکی از تکنیک های خلاقیت می باشد . تکنیک های خلاقیت به عنوان یکی از زیر شاخه های علم خلاقیت شناسی ، روش هایی هستند که تفکر خلاق را فعال تر می نمایند ( گلستان هاشمی ، 1383 ).

در گذشته اینگونه پنداشته می‌شد که خلاقیت چیزی ذاتی است و نمی‌توان آن را آموزش داد، اما ویلیام گوردون از بنیانگذاران این روش عقیده داشت که می‌توان خلاقیت را شرح داد و از مراحل آن پرده برداشت. دیدگاه‌های او این امیدواری را ایجاد کرد که می‌توان خلاقیت را یاد گرفت و یاد داد. هدف نوآفرینی شکستن قواعد مرسوم و ایجاد راه‌های جدید برای حل مسئله است. روش نوآفرینی به افراد کمک می‌کند تا زمینه‌های ذهنی شکل‌گرفتهٔ قبلی را بشکنند و برای اندیشیدن به موضوع به طرزی جدید، راه مناسب را بیابند.[۱]

مراحل الگو[ویرایش]

الگوی نوآفرینی مراحل مختلفی دارد[۱]:

  • توصیف شرایط موجود
  • قیاس مستقیم
  • قیاس شخصی
  • قیاس تعارض
  • قیاس مجدد مستقیم و شخصی

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «الگوی بدیعه پردازی یا نوآفرینی»(فارسی)‎. دفتر برنامه‌ریزی و تألیف کتب درسی. بازبینی‌شده در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۹. 

پیوند به بیرون[ویرایش]