نوآفرینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نوآفرینی یا بدیعه‌پردازی (به انگلیسی: Synectics)، یک روش‌شناسی حل مسئله است که فرآیندهای فکری‌ای را که ممکن است فرد از آن‌ها ناآگاه باشد، برمی‌انگیزد.

در گذشته اینگونه پنداشته می‌شد که خلاقیت چیزی ذاتی است و نمی‌توان آن را آموزش داد، اما ویلیام گوردون از بنیانگذاران این روش عقیده داشت که می‌توان خلاقیت را شرح داد و از مراحل آن پرده برداشت. دیدگاه‌های او این امیدواری را ایجاد کرد که می‌توان خلاقیت را یاد گرفت و یاد داد. هدف نوآفرینی شکستن قواعد مرسوم و ایجاد راه‌های جدید برای حل مسئله است. روش نوآفرینی به افراد کمک می‌کند تا زمینه‌های ذهنی شکل‌گرفتهٔ قبلی را بشکنند و برای اندیشیدن به موضوع به طرزی جدید، راه مناسب را بیابند.[۱]

مراحل الگو[ویرایش]

الگوی نوآفرینی مراحل مختلفی دارد[۱]:

  • توصیف شرایط موجود
  • قیاس مستقیم
  • قیاس شخصی
  • قیاس تعارض
  • قیاس مجدد مستقیم و شخصی

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «الگوی بدیعه پردازی یا نوآفرینی»(فارسی)‎. دفتر برنامه‌ریزی و تألیف کتب درسی. بازبینی‌شده در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۹. 

پیوند به بیرون[ویرایش]