نمایش روزانه
| نمایش روزانه با جان استوارت | |
|---|---|
 نمایش روزانه با جان استورات |
|
| فرمت | آخر شب گفتگو محور |
| سازنده | مادلین اسمیتبرگ نیوز پارادوی |
| نمایش دهنده | کریگ کیلبرن (۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸) جان استوارت (۱۹۹۹ تا کنون) |
| ستارگان | آسف مانوی جان اولیور ( و سایرین) |
| شروع فیلم | باب مولد |
| کشور سازنده | آمریکا |
| زبانها | انگلیسی |
| تولید | |
| زمان اجرا | ۲۲ دقیقه |
| پخش کننده | |
| شبکه اصلی | کمدی سنترال |
| فرمت تصویر | 480i (SDTV) (۱۹۹۶-۲۰۰۹) 1080i (HDTV) (۲۰۱۰-تاکنون) |
| External links | |
| Website | |
نمایش روزانهکه اکنون با نام برنامهی روزانه با جان استوارت شناخته میشود، نمایشی آمریکایی است که در آخر شب و از روز دوشنبه تا چهارشنبه، از شبکهی کمدی سنترال پخش میشود.این برنامه نیم ساعته، از تاریخ ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۶(۳۱ تیر ۱۳۷۵) آغاز به کار کرد. میزبان این برنامه در ابتدا کریگ کیلبورن بود مه در دسامبر ۱۹۹۸ جای خود را به جان استوارت داد. استوارت کارش را به صورت رسمی از ژانویهی سال ۱۹۹۹ شروع کرد و یک سری تغییرات را در آن به وجود آورد. با حضور استوارت، برنامه سمت و سویی سیاسی و در ارتباط با رسانههای ملی پیدا نمود. کلبورندر این برنامه بیشتر به فرهنگ عامه علاقه داشت.
از سوی گروه سازنده، این برنامه به عنوان اخبار طنز آمیز شناخته میشود. این برنامه با ایجاد فضایی طنز و به ترسیم اخبار منتشر شده در رسانههای ملی آمریکا میپردازد. این برنامه با یک مونولوگ طولانی با میزبانی جان استوارت آغاز شده و سرفصلهای خبری روز را مورد بررسی از نگاه طنز قرار میدهد. در بخشی دیگر استوارت در برابر صاحبنظران قرار میگیرد. این صاحبنظران به صورت طنزآمیز به جبههگیری دربرار موضوعات میپردازند. در بخش آخر استوارت، میزبان یک میهمان اعم از هنرمند، سیاستمدار، ورزشکارانیاست که در روزهای اخیر جریانی خبری را با بازی در فیلم، یا انتشار کتاب و یا پیروزیای خاص، به وجود آوردهاند.
این برنامه از زمان میزبانی استوارت، به شدت محبوب شده برخی از مراکز تحقیقاتی از آن به عنوان منبع اصلی افراد جوان برای گرفتن اخبار روز اسم برده شدهاست. در سال ۲۰۰۵ کمدی سنترال، برنامه را به دوبخش تقسیم نمود. قسمت دوم با نام گزارش کلبرت ٬با حضور استیون کلبرت که خود از شخصیتهای قبلی برنامهی روزانه است، نام گرفت. این دو برنامه به صورت پیاپی است و معمولاً به اشارهی دست استوارت به برنامهی کلبرت، در آخر برنامه، همراه است. نسخهای از برنامهی روزانه با نام نمایش روزانه :نسخهی چهانی برای پخش جهانی از سوی شبکهی سیانان ایجاد شدهاست.
محتویات |
تکگویی [ویرایش]
هر قسمت این برنامه با اعلام روز و بیان "از مرکز خبری جهانی کمدی سنترال در نیویورک، این برنامهی روزانه با جان استوارت است"[۱]. پیش از این معرفی این برنامه با بیان "این برنامهی روزانه است با جان استوارت، مهمترین برنامهی تلویزیونی تاریخ". بعد از آن جان استوارت، تکگویی را آغاز نموده و اخبار کنونی و موضوعات روز را دستآویز زبان طنزآمیزش قرار میدهد. پیش از این برنامه به چند بخش اعم از "سایر اخبار"٬ "سرخط"٬"فقط همین" تقسیم میشد که بعد از ۲۲ اکتبر ۲۰۰۲، به صورت فعلی یعنی یک و گاهی اوقات دوبخش تکگویی تقسیم میشود.
بخش خبرنگاران [ویرایش]
بخش تکگویی معمولاً پیش از بخش با خبرنگاران در زمانبندی برنامه قرار میگیرد. خبرنگاران در این بخش معمولاً با عنوان "خبره" ٬در زمینههای مختلف، مورد سوال قرار میگیرند. گاه این سوال جواب با جان از طریق نشستن در کنار استوارت و به صورت رودرروست و گاهی از طریق پرده سبز و با قرارگرفتن در محیطی خیالی است و گاهی نیز هردو به صورت توامان صورت میگیرد. خبرنگاران بنا به اخبار روز به عنوان خبرهی در آن کار مورد سوال قرار میگیرند(از این جمله میتوان به حضور اولویا مان به عنوان متخصص اندازهی بدن نام برد[۲] خبرنکاران معمولاً به صورت طنزآمیز و اغراقکنندهای به بررسی رویدادها میپردازند. [۳] در زمان ارایهی گزارش از سوی خبرنگاران، معمولاً به جای گزارش در مکان واقعی در جلوی پردهی سبز قرار میگیرند. البته گاهی نیز اینگونه نیست، چراکه در تاریخ ۲۰ آگوست، یکی از خبرنگاران به گزارشی از عراق، به نام عملیات تندر خاموش: برنامهی روزانه در عراق، پرداخت[۴]. از دیگر گزارشهای جالب و واقعی از مکان واقعی، میتوان به گزارش بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۸ توسط "راب ریج" بانام "در تعقیب اژدها" و حضور جان اولیور در جامجهانی ۲۰۱۰ در آفریقا تحت عنوان "در آفریقا"اشاره نمود. همچنین جیسون جونز(خبرنگار) در اوایل سال ۲۰۰۹ میلادی، برای گزارش انتخابات ریاست جمهوری ایران، در طی ۱۰ روز به تهیهی گزارش پرداخت و سه باز بازداشت شد[۵] و پس از بازگشت با دستبند سبز در برنامه حاضر شد.
مصاحبه با افراد برجسته [ویرایش]
در بخش سوم برنامه، جان استوارت با مصاحبه با افراد برجسته میپردازد. این افراد تقریباً تمامی اقشار جامعه، مانند بازیگران، صاحبنظران، موسیقیدانان، ورزشکاران و افراد سیاسی، را شامل میشود. [۶] این فهرست با حضور استوارت به عنوان مجری، توسعه یافت.
بخش پایانی [ویرایش]
در بخش پایانی، که گاه با گفتگویی کوتاه با مجری برنامهی بعدی، استفن کلبرت، آعاز میشود. این کار در ابتدای کار برنامهی کلبرت در پایان هر روز انجام میشد ولی بعد از سال ۲۰۰۷ به دوبار در هفته و از سال ۲۰۰۹ به یک بار در هفته کاهش یافت. [۷] بعد از این بخش، به عبارت "این هم لحظهی زِنِ برای شما!"، قطعه فیلمی به صورت کوتاه و به شکل طنز پخش میشود. این قطعه فیلم معمولاً از لابهلای اخبار از شبکههای خبری برداشت شده که حاوی اشتباهات گزارشگران است. این بخش از جمله بخشهایی است که از سال ۱۹۹۶ در این برنامه وجود داشته است. [۸]
منابع [ویرایش]
- ↑ «درو بیرنز، هنرمندان صداپیشه». بازبینیشده در ۲۰۰۸-۰۷-۱۵.|
- ↑ «تحلیل مصاحبه با بیل اورایلی». «بعد از پایان مصاحبه با بیل اورایلی، و نظرخواهی از کارشناس برنامه دربارهی "زبان بدن" اواریلی در مقابل جان استوارت، اولویا مان اعلام نمود که وی متخصص زبان بدنی نیست بلکه "متخصص اندازهی بدن" است! دقیقهی یکم»
- ↑ «News Takes a Beating». عصر (ملبورن)، ۲۰۰۴-۰۱-22. بازبینیشده در ۲۰۰۸-۰۷-۱۳.
- ↑ بخش نویسندگان. «از پردهی سبز تا منطقهسبز: گزارش روزانه از عراق». ناشران و ویراستاران. ۲۰۰۷-۰۸-۲۰. بازبینیشده در ۲۰۰۸-۰۷-۰۸.
- ↑ الکس لیو. «استوارت با فرستادن جیسون جونز، رسانههای آمریکایی به استهزا گرفت!». ملبورن، ۲۰۰۹-۰۶-۲۳. بازبینیشده در ۲۰۱۰-۱۰-۲۸.
- ↑ «تهیهکنندهی اجرایی برنامهی روزانه را به مقصد گزارش کلبرت ترک کرد.». ۲۰۰۶-۱۲-۰۳. بازبینیشده در ۲۰۰۸-۰۷-۱۴.
- ↑ "Comrades". برنامهی روزانه. ۲۰۰۷-۰۵-۲۱.
- ↑ اسکات، ای، او. «پیام سرگردان». نیویورک تایمز، ۲۰۰۴-۱۰-۳۱. بازبینیشده در ۲۰۰۸-۰۷-۱۴.
