نقد شیعه دوازده امامی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

انتقاد از شیعه دوازده امامی به اولین شکاف میان جناح‌های اصلی اسلام، سنی و شیعه برمی‌گردد. برخی مفسران (به ویژه سلفی) بسیاری از جنبه‌های اعتقادی شیعه را غلط یا بدعت‌آمیز می‌دانند. به علاوه، برخی مفسران و مقامات شیعه، اعمال و باورهایی که در جوامع شیعه رایج است نقد کرده‌اند، و برای اصلاح مذهب به انتقاد از خود پرداخته‌اند.[۱]

شیعه اصولی علیه اخباری[ویرایش]

شاخه‌های شیعه دوازده‌امامی اصولی و اخباری برای قرن‌ها به صورت الهیاتی و فیزیکی، بر سر تعبیر متون دینی و وظایف علمای شیعه در زمان غیبت امام دوازدهم جنگیده‌اند.

از یک سو، اخباری‌ها (امروزه در اقلیت‌اند) با استفاده از استدلال برای رسیدن به قوانین دینی مخالفند. به نظر آنها قرآن و سنت پیامبر برای تمام قوانین کافی است، و در استدلال علمای ناکامل در زمان غیبت امامان معصوم به سوی اشتباه باز است. آنها همچنین از چیزی که تخلف روحانیون دوازده‌امامی می‌بینند انتقاد می‌کنند. از نظر آنان روحانیون به تدریج قدرت و وظایف امام غائب را غصب کرده‌اند.[۱]

از طرف دیگری، اصولی‌ها از چیزی که انجماد و بسته بودن اخباری‌ها در تعبیر متون دینی و نقش امام دوازدهم طبق نیازهای رشد جامعه شیعه دوازده‌امامی می‌دانند انتقاد می‌کنند.[۱]

موارد نقد[ویرایش]

انتقاد از شیعه بطور عمده از طرف منابع و مراکز سنی مذهب انجام می شود و بعضی از موارد آن در موضوع های زیر خلاصه می گردد:

تقیه[ویرایش]

ازدواج موقت[ویرایش]

بی‌احترامی به ابوبکر، عمر و عثمان[ویرایش]

گریه بر مظلومیت امام حسین[ویرایش]

مصون بودن امامان از خطا[ویرایش]

امام‌های کودک[ویرایش]

وحی‌های الهی فاطمه[ویرایش]

نقد روشنفکران مدرن[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Criticism of Twelver Shi'ism»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۰۲ مارس ۲۰۱۳).