نقد بهائیت
|
|
برای اثباتپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارائهشده بهدرستی ارجاع داده نشدهاند. لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکیپدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید. مطالب بیمنبع در آینده مردود و حذف خواهندشد. |
این مقاله به نقد بهائیت می پردازد.
محتویات |
تفرقه بین شیعیان
مسلمانان، بهائیت را ایجاد شده در ایران برای ایجاد تفرقه در بین شیعیان و مسلمانان میدانند،[۱]
ازدواج بهائی
یکی از نقدهائی که به بهائیت وارد میشود، محارم در ازدواج بهائی است.[۲]
عدهای از مسلمانان بر این باورند که بهائیان منعی برای ازدواج با محارم ندارند. اما در هیچ کجا از احکام بهائی چین چیزی ذکر نشدهاست و حتی به اعتقاد بهائیان تحریم ازدواج با محارم در آئین بهائی بسیار قاطعانهتر و جدّیتر از همه ادیان گذشتهاست. علّت این امر اینست که در آئین بهائی نه تنها ازدواج با محارم حرام شدهاست بلکه ازدواج با زن پدر نیز با تاکید بیشتری نسبت به دین اسلام حرام اعلام شدهاست.
در اولین نوشته باب، اولین شخصیت محوری دین بهائی، با قاطعیت و صراحت کامل و تاکید بر حکم قرآن ازدواج با محارم صد در صد تحریم میگردد:
| « | ازدواج را خداوند حلال فرموده مگر با افراد محارم یعنی با مادر، دختر، عمه، و نظیر آن، و دختر برادر، و دختر خواهر... و این حکم کتاب خداست در قران که در این کتاب هم عمل به آن مؤکد شدهاست.[۳]. | » |
بهاءالله غیر از حکم زیر که مربوط به حرمت ازدواج با زن پدر است حکم دیگری در کتاب اقدس نیاوردهاست و در کتاب رساله سوال و جواب نیز حکم آنرا به بیت العدل اعظم واگذار کردهاست .
بهاءالله در این باره در کتاب اقدس چنین حکمی را اضافه میکند: ««حرمت علیکم ازواج آبائکم»»[۴][۵]
و ازدواج با زن پدر حرام اعلام میشود. از این جهت است که گفته شد در دین بهائی ازدواج با محارم تاکید بیشتری دارد، چون در دین اسلام با این آیه «لاتنکحوا ما نکح آبائکم من النساء» (با زنانی که پدران شما با آنها ازدواج کردهاند، هرگز ازدواج نکنید)، برخلاف ازدواج با دیگر محارم که در قرآن حرام اعلام میشود، ازدواج با زن پدر نهی میشود[مدرک برای تفاوت نهی و تحریم در این آیه]، ولی در دین بهائی برای همه این ازدواجها که با محارم باشد از کلمه «حرمت» استفاده میشود.[نیازمند منبع]
بهاءالله غیر از این حکم که مربوط به حرمت ازدواج با زن پدر است در رساله سوال و جواب شماره ۵۰ تشریع احکام کامله در این رابطه را بر عهده بیت العدل اعظم میگذارد.
مهریه در بهائیت
منتقدین میگویند در پرداخت مهریه زن روستائی و زن شهری با هم متفاوتند و این تساوی نیست.[۶] اما بهائیان میگویند بر طبق تعالیم بهاءالله، اصلا روستائی و شهری بودن زن تعیین کننده مهریه نیست و این ایراد از پایه اشتباه است. زیرا پرداخت مهریه در بهائیت بر اساس شرح زیر است:
پرداخت مبلغی به عنوان مهر از طرف مرد به زن در ازدواج بهائی لازم است ولی این مبلغ بسیار ناچیز تعیین شده و فقط جنبه تشریفات دارد. میزان مهر در دین بهائی به شرح زیر است:
- اگر مرد اهل شهر باشد از یک واحد تا پنج واحد طلا باید بپردازد.
- اگر مرد اهل ده باشد از یک واحد تا پنج واحد نقره باید بپردازد.
محلی که مرد ساکن است میزان پرداخت مهر است.[۷][۸]
احکام بهائی
بهائیان معتقدند همان طور که بشر رشد میکند، بنا به مقتضیات زمانی و مکانی و با ظهور دین جدید، احکام دین قبل نیز تکمیل میشود و تغییر میکند. دین بهائی احکامی دارد که متفاوت از احکام اسلامی است، از این رو انتقادهائی به این احکام وارد میشود.
بهره پول
جائز بودن بهره پولی در بهائیت بر خلاف اسلام، یکی از نقدهای مسلمین بر بهائیت است.[۹] ربا یا ربح نقود یا بهره پول در دین بهائی اگر به شرط انصاف و اعتدال باشد، بلامانع است.[۱۰] در صورتی که در اسلام بهره پول در هیچ شرایطی جایز نیست و حرام است.
با توجه به این که مردم در ان زمان، با اسمها و روشهای مختلف به انجام ربا مشغول بودند و ظاهر حلال برای آن ایجاد کرده بودند، در دین بهائی بهره پول حلال است ولی به شروط خاص. [۱۱]
بهاءالله در این مورد میگوید:
| « | اکثری از ناس محتاج به این فقره مشاهده میشوند، چه اگر ربحی در میان نباشد امور معطل و معوق خواهد ماند نفسی که موفق شود با همجنس خود و یا هموطن خود و یا برادر خود مدارا نماید و یا مراعات کند یعنی به دادن قرض الحسن کمیاب است، لذا فضلاعلی العباد ربا را مثل معاملات دیگر که مابین ناس متداول است، قرار فرمودیم. یعنی ربح نقود از این حین که این حکم مبین از سما مشیت نازل شد حلال و طیب و طاهر است تا اهل ارض بکمال روح و ریحان و فرح و انبساط به ذکرمحبوب عالمیان مشغول باشند...[۱۲] | » |
شائبه ارتباط بهائیت با انگلیس و روسیه
از نظر فریدون آدمیت، دو مسلک بهائیت و ازلیت، که از بابیت انشعاب شده، دو «مذهب سیاسی» هستند که طی تاریخ، با استعمار روس و انگلیس در پیوند بوده و از لطف و حمایت آنها بهره داشتهاند.[۱۳]
احمد کسروی رهبری بهائیت را در آغاز پیدایش، بسته و پیوسته به استعمار تزاری دانسته، و در ادوار بعد (در اواخر جنگ جهانی اول) با امپراتوری بریتانیا در پیوند شمردهاست. کسروی نوشتهاست:
| « | آنچه دانستهایم [حسینعلی] بهاء در تهران با کارکنان سیاسی روس همبستگی میداشته، و این بوده چون به زندان افتاد روسیان به رهاییاش کوشیده و از تهران تا بغداد غلامی از کنسولخانه همراهش گردانیدهاند. پس از آن نیز دولت امپراتوری روس در نهان و آشکار هواداری از بهاء و دستهٔ او نشان میداده. این است در عشقآباد و دیگر جاها، آزادی به ایشان داده شد. | » |
دانشنامه جهان اسلام، اینکه بهاییت ساخته دست دولتهای استعماری است را رد مینماید: «علی رغم ادعای برخی ردّیههای موجود، سند متقنی در مورد اینکه دولتهای استعماری پدیدآورندهٔ آیینهای بابی و بهائی باشند در دست نیست. تاریخ تکوین این دو مذهب، بیش از هرچیز، دگراندیشی فرقهای در درون مکتب شیخی و تنشهای اعتقادی، سیاسی و تاریخی را به عنوان موجد و مسبّب اصلی آنها به ذهن متبادر میکند.» [۱۴]
پانویس
- ↑ سایت موعود، بهائیت مذهب استعمارساخته برای مقابله با اسلام.
- ↑ سحرنیوز
- ↑ قیوم الاسماء یا تفسیر سوره یوسف
- ↑ کتاب مستطاب اقدس آیه ۱۰۷
- ↑ تقریراتی بر کتاب مستطاب اقدس صفحه ۲۴۶
- ↑ مهریه ی زن روستایی برابر با نوزده مثقال نقرهاست و مهریه ی زن شهری نوزده مثقال طلا! (بهائیپژوهی)
- ↑ آموزههای نظم نوین جهانی بهائی، بخش ازدواج بهائی، قسمت مهریه بهائی
- ↑ گنجینه حدود و احکام بهائی، قسمت مهریه بهائی
- ↑ جواز ربا
- ↑ بهاءالله و عصر جدید، صفحه ۱۶۲ پیوند به کتاب
- ↑ مجموعه الواح بعد از کتاب اقدس، صفحه ۷۸ پیوند به کتاب
- ↑ مجموعه الواح بعد از کتاب اقدس، لوح اشراقات، صفحه ۷۸
- ↑ ر.ک: امیرکبیر و ایران، با مقدمه محمود محمود، چاپ اول: انتشارات بنگاه آذر، تهران ۱۳۲۳، قسمت اول، صص ۲۵۸-۲۵۶؛ همان: متن کامل، چاپ دوم: مؤسسه مطبوعاتی امیرکبیر، تهران ۱۳۳۴، صص ۲۰۸-۲۰۷. آدمیت در چاپ پنجم این کتاب (چاپ شرکت سهامی انتشارات خوارزمی، تهران ۱۳۵۵، ص ۴۵۷) گفتار فوق را تلخیص کرده و با اشاره به ماجرای اعطاء لقب سِر و نشان دولتی از سوی لرد آللنبی (حاکم انگلیسی حیفا) به عباس افندی، میافزاید: «از آن پس عنصر بهائی چون عنصر جهود، به عنوان یکی از عوامل پیشرفت سیاست انگلیس در ایران درآمد. طرفه اینکه از جهودان نیز کسانی به آن فرقه پیوستهاند، و همان میراث سیاست انگلیس به آمریکائیان نیز رسیده» است.
- ↑ محمود صدری، بهاییت، دانشنامه جهان اسلام