نظریه زبان خورشید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نظریه زبان خورشید (ترکی استانبولی: Güneş Dil Teorisi) یک فرضیه زبانشناسانه بود که پیشنهاد می کرد همه زبانهای بشری بازماندگان یک زبان اولیه آسیای مرکزی هستند. این نظریه سپس پیشنهاد می کرد که تنها زبانی که کم و بیش همانند این زبان اولیه باقی‌مانده زبان ترکی است. نظریه این را بدین دلیل پیشنهاد می کرد که از آنجا که این زبان اولیه تشابهات واجی نزدیکی به ترکی داشت، رد پای همه دیگر زبانها الزاماً می بایست به ریشه های ترکی برگردد. بنا به نظریه، پرستشگران آسیای مرکزی که می خواستند قدرت مطلق خورشید و تواناییهای حیات بخش او را تجلیل کنند، این کار را با تبدیل یکی از حرافیهای بی معنی خود به صورت مجموعه بهم پیوسته ای از مناسک انجام دادند و زبان متولد شد و دلیل این نام همین است. [۱] f

این نظریه تحت تاثیر مورخ فرانسوی هیلر دو بارنتون که معتقد بود منشا زبانها هیروگلیفهای سومریان است قرار داشت[۲]. مصطفی کمال آتاتورک بنیانگذار و اولین رییس جمهوری ترکیه از آن رسماً پشتیبانی کرد. [۳]

منابع[ویرایش]

  1. Aytürk, İlker (November 2004). "Turkish Linguists against the West: The Origins of Linguistic Nationalism in Atatürk's Turkey". Middle Eastern Studies (London: Frank Cass & Co (Routledge)) 40 (6): pp.1–25. DOI:10.1080/0026320042000282856. ISSN 0026-3206. OCLC 86539631. 
  2. http://select.nytimes.com/gst/abstract.html?res=F70914FC395F167B93CBA91789D85F428385F9
  3. Speros Vryonis. The Turkish State and History: Clio meets the Grey Wolf, 2nd Ed. Thessaloniki: Institute for Balkan Studies, 1993.