نظریه اسکوپوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


نظریه اسکوپوس (به انگلیسی: Skopos Theory) یا (به آلمانی: Skopostheorie) مفهومی در زمینه مطالعات ترجمه است و رابطه تنگاتنگی با تمام پروژه‌های ترجمه دارد.

بنیان‌گذار این نظریه، زبانشناس آلمانی هنس ورمیر می‌باشد و دربرگیرنده این تفکر است که هم ترجمه و هم برگردان هم‌زمان باید پیش از هرچیزی کاربرد متن مبدا و مقصد را در نظر داشته باشند.

مقصود و مخاطبان نظریه[ویرایش]

نظریه اسکوپوس به ترجمه به دید یک عمل با هدف و مقصود مشخص می‌نگرد، و چنین می‌پندارد که هر ترجمه شنونده یا مخاطب مشخصی را پیش روی خود دارد. ترجمه یعنی ایجاد یک متن مقصد در محیطی عین محیط مقصد، برای هدف مقصد و مخاطب مقصد در شرایط محیطی زبان مقصد. در نظریه اسکوپوس، وضعیت و اهمیت متن مبدا کمتر از اهمیتش در نظریه‌های معادل-بنا(Equivalence-Based Theory) است. متن مبدا فقط "منبعی پیشنهادی از اطلاعات" است که مترجم از آن برای انتقال اطلاعات به زبان مقصد استفاده می‌کند.[۱]

پائول کاسمُل در مورد این نظریه می‌نویسد: "نظریه کاربردی شباهت زیادی به نظریه اسکوپوس دارد. کاربرد ترجمه بستگی دارد به دانش، انتظارات، ارزشها و هنجارهای خوانندگان زبان مقصد که بازهم از موقعیت و فرهنگی که در آن زیست می‌کنند تاثیر می‌پذیرند. این عوامل تعیین می‌کنند که آیا کاربرد متن مبدا یا نوشته‌های یک متن مبدا را می‌توان حفظ کرد یا باید تعدیل و حتی تغییرشان داد."[۲]

منابع[ویرایش]

  1. Christiane Nord, Translating as a Purposeful Activity, St. Jerome Publishing, 1997
  2. Paul Kussmaul, Training The Translator, John Benjamins Publishing Co, 1995