نظام پارلمانی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| این مقاله بخشی از سلسله مقالههای سیاسی است. |
| شیوههای حکومت |
|---|
| ساختار قدرت |
| منبع قدرت |
| درگاه سیاست |
نظام پارلمانی یا مجلسمحوری[۱] نوعی نظام حکومتی است که از تفکیک نسبی قوا ایجاد میشود. در رژیمهای پارلمانی قوه مجریه و قوه مقننه در همکاری با یکدیگر فعالیت میکنند و از ابزارهایی برای تأثیرگذاری و نفوذ بر یکدیگر برخوردارند.
در نظامهای پارلمانی رئیس کشور و رئیس قوه مجریه دو شخص متفاوتند. رئیس کشور که ممکن است رئیسجمهور (در نظامهای جمهوری) و یا پادشاه (در نظامهای مشروطه سلطنتی) باشد، نقش مهمی ندارد و از مسئولیت مبراست. رئیس قوه مجریه که معمولاً نخست وزیر نامیده میشود به پیشنهاد رئیس کشور و انتخاب پارلمان مشخص میشود. اعضای هیئت وزیران در این سیستم حق پیشنهاد قانون به مجلس و شرکت در مذاکرات و مباحثات مجلس نمایندگان و یا انحلال پارلمان را دارند و از سوی دیگر پارلمان نیز حق سئوال، استیضاح و دادن رأی عدم اعتماد به آنان را دارد.
منابع[ویرایش]
- ↑ واژهٔ مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی، دفتر نخست تا چهارم، 1376 تا 85
- Lijphart, Arend. Parliamentary versus presidential government. Oxford University Press، 1992. شابک ۹۷۸۰۱۹۸۷۸۰۴۴۱.
