نظام ملی نوآوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نظام ملی نوآوری(به انگلیسی: National System of Innovation - NSI) یک نظام مدیریت نوآوری فرا سازمانی و در مقیاس کلان و کشوری است که به نقش مجموعه سازمان‌ها مانند دانشگاهها، موسسات پژوهشی، پارک‌های فناوری، مراکز تحقیق و توسعه، مراکز صنعتی و غیره در فرایندهای نوآوری و رابطهٔ تعاملی آنها در این خصوص می‌پردازد. نظام ملی نوآوری زیر نظام‌های متعددی مانند نظام ملی پژوهش، نظام ملی خلاقیت، نظام ملی مالکیت فکری، نظام ملی مدیریت فناوری و همچنین نظام‌های محلی یا منظقه‌ای نوآوری را شامل می‌گردد (گلستان هاشمی ،1384)..[۱]

تعریف نظام ملی نوآوری[ویرایش]

هر چند تعریف کاملاً واحدی برای نظام ملی نوآوری وجود ندارد ولی اکثر تعاریف دارای نکات مشترک مشخصی هستند و همه آنها بر ارتباطات و اتصالات درونی کنش‌ها میان عوامل ملی مختلف موثر در فرایند نوآوری تاکید دارند . لاندوال (۱۹۹۲) «نظام ملی نوآوری» را عبارت از عناصر و ارتباطات متقابلی می دانند که در تولید، گسترش و کاربرد دانش مفید و اقتصادی ایفای نقش می‌کند و درون مرزهای یک کشور قرار دارد (گلستان هاشمی، ۱۳۸۴ به نقل از لاندوال ،۱۹۹۲). ادکوئیست (۱۹۹۷) بیان می‌دارد نظام ملی نوآوری عبارت از همه عوامل اصلی اقتصادی، اجتماعی، سیاسی ، سازمانی و دیگر عوامل موثر بر توسعه، گسترش و کاربرد نوآوری‌ها می‌باشد (گلستان هاشمی، ۱۳۸۴ به نقل از ادکوئیست ،1997).[۲] نظام ملی نوآوری بر این فرض است که جریان فناوری و اطلاعات در میان افراد، شرکت‌ها و موسسات برای فرایند نوآوری ضروری می‌باشد. در سطح ملی، نوآوری و توسعه فناورانه نتیجه مجموعه تعاملات پیچیده‌ای میان عوامل تولید کننده، توزیع کننده و به کاربرنده انواع دانش‌ها است. بنابراین عملکرد نوآورانه یک کشور به میزان زیادی بستگی به ترتیب ویژه این عوامل در درون نظام دانش جمعی و فناوری هائی که به کار می‌گیرند می باشد . این عوامل عبارت از کسب و کارهای خصوصی، دانشگاهها، موسسات پژوهشی و افراد هستند. ارتباطات و تعاملات میان این عوامل می‌تواند پژوهش‌ها، ثبت اختراعات، انتشارات، تامین امکانات و تجهیزات و سایر موارد مشابه را شکل دهد (گلستان هاشمی، ۱۳۸۴ به نقل از OESD). یکی از مدل‌های مشهور برای نظام ملی نوآوری، مدل مارپیچ سه‌گانه نوآوری دو (THMI)است که توسط اتکوویتز و لیدسدورف (۲۰۰۰) طراحی شده است. در این مدل انواعی از آرایش‌ها، ارتباطات و تعاملات میان دانشگاه، صنعت و دولت و پویائی‌ها و نتایج آنها ارائه می‌شود. کشورهای زیادی نظام ملی نوآوری خود را با مدل THMI هماهنگ کرده‌اند و به تدریج بر اساس عوامل و شرایط محیطی و نیاز و ضرورت آن را توسعه داده‌اند (گلستان هاشمی، 1384).[۳]

نظام ملی نوآوری در کشورهای مختلف[ویرایش]

نظام ملی نوآوری ژاپن به سمت مدل مبتنی بر رویکرد «زیست نظام (اکوسیستم) ملی نوآوری» NIES حرکت نموده است (آریموتو ۲۰۰۶، واتانابه و فوکادا ۲۰۰۶). این مدل با توجه به تغییرات فزاینده محیطی و شرایط جهانی شدن و شکل گیری مدل‌های جدید نوآوری جهانی شکل گرفته است و نظام نوآوری را متحول شده و پویا می داند (گلستان هاشمی، ۱۳۸۷).

منابع[ویرایش]

  1. دکتر سید مهدی گلستان هاشمی. نظام ملی نوآوری، نظام ملی مدیریت نوآوری. فصلنامه علوم خلاقیت شناسی و حل مسئله ابداعی (تریز). 
  2. دکتر سید مهدی گلستان هاشمی. نظام ملی نوآوری، نظام ملی مدیریت نوآوری. فصلنامه علوم خلاقیت شناسی و حل مسئله ابداعی (تریز). 
  3. دکتر سید مهدی گلستان هاشمی. نظام ملی نوآوری، نظام ملی مدیریت نوآوری. فصلنامه علوم خلاقیت شناسی و حل مسئله ابداعی (تریز).