نشان پهلوی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
نشان پهلوی بالاترین نشان سلطنتی ایران در دوره پهلوی بود که در سال ۱۳۱۱ توسط رضاشاه پهلوی در دو درجه ایجاد گردید. این نشان پس از انقلاب اسلامی منسوخ گردید.
نشان شامل یک گردنبند به شکل حلقههای آبی و طلایی، مدال،یک حمایل پهن به رنگ آبی با دو خط طلایی و یک ستاره که روی سینه نصب میشود است. نشان به شکل یک ضربدر است که چها تاج در چهار طرف آن قرار گرفته. بین تاجها نیز خطهای آبی و طلایی قرار دارد. در مرکز مدال تصویری از کوه دماوند و خورشید تابانی در پشت آن نقش بسته است. ستاره نیز شبیه به مدال است.
منابع [ویرایش]
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Order of Pahlavi»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۶ فروردین ۱۳۹۱).
