نشان دهید، نگویید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نشان دهید، نگویید توصیه‌ای است که به نویسندگان رمان می‌شود که هنگام نوشتن داستان‌ها بجای توضیح، توصیف و خلاصه سازی راوی داستان، به خواننده امکان تجربه مستقیم و استنتاج شخصی از طریق بیان رفتار، کلام، تفکرات و احساسات شخصیت داستان را بدهند.[۱]

مثال‌ها[ویرایش]

هنگام اعمال «نشان دهید، نگویید»، نویسنده شخصیت داستان را بوسیله آنچه شخصیت می‌گوید و انجام می‌دهد آشکار میسازد. نشان دادن می‌تواند توسط ابزارهای مختلفی انجام شود:

  • خلق صحنه
  • توصیف رفتار یک شخصیت
  • آشکار کردن شخصیت از طریق گفتگوی شخصیت با دیگران
  • استفاده حداکثر از حواس پنجگانه

بجای گفتن اینکه

خانم احمدی خیلی فضول بود و درباره همسایگانش شایعه سازی و خبر کشی می‌کرد.

نویسنده می‌تواند نشان دهد که

با خاموش کردن تدریجی برق ها، خانم احمدی بهتر می‌توانست از پنجره، ماشین بنزی که داشت مقابل در همسایه اش، خانم اکبری، پارک می‌کرد را زیر نظر داشته باشد. او موقعیتش را عوض کرد تا بتواند مرد بلند و چهار شانه‌ای که از ماشین خارج می‌شد و به سمت در همسایه می‌رفت را بهتر ببیند. مرد زنگ را زد، و وقتی خانم اکبری در را باز کرد مرد غریبه را با روبوسی به درون خانه دعوت کرد. خانم احمدی با سرعت و نفس نفس زنان به سمت تلفن دوید.
«مریم، اگر بهت بگویم که الان چی دیدم باور نمیکنی» خانم اکبری سرش را خم کرد که ببیند آیا آن مرد هنوز درون خانه است.

پانویس[ویرایش]

  1. Garry Disher, Writing Fiction, Allen & Unwin, 2003, ISBN 1-86508-589-8, 9781865085890, p.128