نسب مشترک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

گروهی از اندامگان‌ها را که نیایی مشترک دارند، دارای نسب مشترک خوانند. در زیست‌شناسی نوین باور عمومی بر این است که تمام اندامگان‌های زینده بر زمین از نیایی مشترک یا از خزینهٔ ژنی مشترکی نشئت گرفته‌اند.[۱]

یکی نظریهٔ نسب مشترک همگانی بر پایهٔ اصول تکاملی نخستین بار توسط چارلز داروین در کتاب اصل انواع (۱۸۵۹ میلادی) و بعدتر در کتاب هبوط انسان مطرح شد (۱۸۷۱). این نظریه همینک به طور کلی مورد قبول زیست‌شناسان است و باور بر این است که آخرین نیای مشترک همگانی، یعنی اخیرترین نیای مشترک همهٔ جانداران، حدود ۳٫۹ میلیارد سال پیش ظهور کرده است. نظریهٔ وجود نیای مشترک همهٔ جانداران یکی از اصول تکامل است، گرچه وجود یک اصلیت تباری یگانه در مورد اندامگان‌های تک‌یاخته‌ای و ویروسها مورد مناقشه‌است.

پانویس[ویرایش]

  1. کهن‌ترین شکل‌های زنده‌وش احتملاً مواد ژنتیکی را به صورت عرضی رد و بدل کردندی، به گونه‌ای شبیه آنچه باکتری‌ها می‌کنند. به این دلیل و دلیل‌های دیگر اخیرترین نیای مشترک ممکن است که یکی خزینهٔ ژنتیکی بوده باشد تا یکی اندامگان

منابع[ویرایش]