نخرر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نَخَرَر(به ارمنی: նախարար) لقبی بوده‌است ارثی ویژهٔ اشراف ارمنستان در دوران باستان و سده‌های میانه. نخرر ریشه در واژهٔ پارتی نخوادَر دارد و به معنای نگاه‌دارندهٔ برتری‌ است.

دودمان‌هایی که عنوان نخرر داشتند در ارمنستان در بخش‌هایی کوچک فرمانروا بودند. این فرمانروایی به گونهٔ ارثی منتقل می‌شد و اگر نخرری می‌مرد و جانشینی نداشت نخرری از شاخهٔ دیگر که بستگی‌ای با آن فرمانروا داشت بر قلمرواش فرمانروا می‌گشت. در میان نخررها پیوند زناشویی با خویشان رواج داشت. همچنین هر نخرر برای پدافند از سرزمین خود سپاهی هم داشت.

پیشینهٔ نخررها هم به احتمال به روزگار اشکانیان و پیش از مسیحی شدن ارمنستان باز می‌گردد. سامانه‌ٔ فرمانروایی نخررها بر ارمنستان پس از گرویدن ارمنیان به مسیحیت نیز پایدار ماند تا زمانی که دورهٔ مرزبانی ارمنستان آغاز شد و یک مرزبان جنگ‌سالار از سوی ساسانیان برای فرمانروایی به این سرزمین گسیل می‌شد و نقش نخررها در تاریخ ارمنستان خاوری کمرنگ شد. ولی در بخش باختری ارمنستان که در آن زمان زیر نفوذ روم بود نخررها پایدار ماندند ولی نقش جنگاوری خود را از دست دادند. با این همه نظام نخررها تا تازش مغول بر جای ماند. حتی پس از حملهٔ مغول‌ها هم نمودهایی از نخررها تا سدهٔ بیشتم در جامعهٔ ارمنستان برجا بود تا آنکه با چیرگی بلشویسم از میان رفت.

منبع[ویرایش]

Wikipedia contributors، "Nakharar،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nakharar&oldid=345317431 (accessed May ۱۳، ۲۰۱۰).