نبطی‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


نبطیان از عرب های شمال جزیره به شمار می آمده اند و شاید نزدیکترین دولت های کهن به عرب حجاز نیز بوده اند. بیش تر نامهای رایج میان آنان به نامهای استفاده شده به هنگام ظهور اسلام شباهت داشته است، مانند:حارثه، ملیکه، جذیمه، کلیب، وائل، مغیره، قصیّ، عدی، عائذ، عمر، عمیره، یعمر، کعب، معن، سعد، مسعود، وهب الله، تیم الله و علی. همچنین از سوی دیگر ترکیب لغت های آنان شباهت به ترکیب نحو عربی رایج دارد.[۱]

تمدن نبطیان باستان که جنوب اردن ، کنعان و شمال عربستان را شامل می شد، در قرن ششم پیش از میلاد شروع شد. زمانی که نبطی های کوچ نشینی که به زبان آرامی صحبت می کردند، به تدریج مهاجرت خود را از عربستان آغاز کردند. میراث آنها در شهر پترا و در میان سنگ ماسه های کوه های اردن بر جای مانده که نشان دهنده مهارت آنها در مهندسی آب و مدیریت یک سیستم پیچیده از سد ها، کانال ها و مخازن است که به آنها در گسترش و رشدشان در منطقه خشک کویری کمک کرد. قسمت کمی از فرهنگ آنها تاکنون شناخته شده ولی ادبیات نوشته شده ی زنده ای از آنها وجود ندارد. در حدود قرن ۴ میلادی نبطی ها به دلایل نامعلومی پترا را ترک کردند. اعتقاد بر این است که تمدن نبطیان پس از قرن ها حکومت خارجی به گروه های مختلفی از دهقانان یونانی تقسیم شدند که در نهایت به دین مسیحیت گرویدند و سپس این مناطق توسط مهاجمان عرب فتح شد.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. عرب کهن در آستانه بعثت، ص ۶۹، احمد صالح العلی، مترجم:هادی انصاری
  2. تمدن های گمشده: ۱۲ تمدن که در میان رمز و راز ناپدید شدند (قسمت دوم)