نبرد آتلانتیک (۱۹۳۹-۱۹۴۵)

نبرد آتلانتیک
بخشی از جنگ جهانی دوم
افسران بر روی عرشه ناوشکن بریتانیا در حال نگهبانی با نگاه دقیق به بیرون برای پیدا کردن زیردریایی‌های دشمن، ۱۹۴۱م
زمان ۳ دسامبر ۱۹۳۹ تا ۷ مه ۱۹۴۵ مکان اقیانوس اطلس-دریای شمال-دریای ایرلند-خلیج مکزیک-دریای کارائیب-اقیانوس منجمد شمالی و … نتیجه پیروزی متفقین
واحدهای درگیر
۱۱،۴۰۰ کشتی جنگی	۱،۱۵۰ کشتی کوچک
نیروها
۱۱،۴۰۰ کشتی جنگی	۱،۱۵۰ کشتی کوچک
تلفات
۳۰،۲۶۴ دریانورد بازرگان ۳،۵۰۰ کشتی بازرگانی ۱۷۵ کشتی جنگی ۱۱۹ هواپیما	۲۸،۰۰۰ دریانورد ۷۸۳ زیردریایی

نبرد آتلانتیک طولانی‌ترین رشته عملیات نظامی جنگ جهانی دوم بود.

چرچیل این واژه را در ۶ مارس ۱۹۴۱م برای توصیف نبردهایی که برای نگهداری و مهار راه‌های حیاتی بریتانیا به جهان خارج در جریان بود، به کار گرفت. در این نبردها که از آغاز تا پایان جنگ جهانی دوم در اروپا ادامه داشت، آلمانیها با یورش به کشتی‌ها و زیردریاییها و با بمباران و مینگذاری به وسیله زیردریایی، آسیب‌های زیادی به دشمن وارد کردند.

در سال ۱۹۴۲م متفقین ماهانه بطور میانگین ۹۶ کشتی از دست می‌دادند. در تابستان همان سال ایده اسکورت کشتی‌ها در کرانه‌های آمریکا، از تهدید زیردریایی‌های آلمانی کاست ولی در آب‌های میان آمریکا و اروپا خطر همچنان وجود داشت. در مارس ۱۹۴۳م زیردریایی‌های آلمانی ۱۰۸ کشتی بازرگانی را غرق کردند، در حالی که خودشان فقط یک فروند کشتی از دست دادند. دو ماه پس از آن اقدام‌های انگلیس-آمریکا مؤثر افتاد؛ ایجاد پایگاه نیروی هوایی در ایسلند، استفاده از ناوهای هواپیمابر برای اسکورت کشتی‌ها، گسترش رادار و گسترش ناوشکنها سبب وارد آمدن تلفات سنگینی بر زیردریایی‌های آلمانی شد. آلمان‌ها در مقابل به بهبود وضع زیردریایی‌ها پرداختند ولی در ادامه جنگ دیگر نتوانستند مانند سال ۱۹۴۲م بر متفقین فشار آورند. در آخرین سال جنگ ماهانه بطور میانگین تنها ۱۲ کشتی بازرگانی متفقین غرق می‌شد.