ناپایداری (بودیسم)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ناپایداری (به ژاپنی: 諸行無常) یکی از واژههای بودیسم است. این واژه بیانگر این نظر است که تمام موجودات واقعی این جهان همواره از نظر ظاهر و ماهیت در حال تغییر هستند، به عبارتی موجودات حتی یک لحظه نیز قادر به حفظ ماهیت خود نیستند. این اصل یکی از سه نشانه وجود در بودیسم است. ناپایداری، نارضایتی و غیرفردیت سه نشانه وجود در مکتب بودا هستند.
بر اساس فرضیهٔ ناپایداری زندگی انسان نیز این روند را تا مرحلهٔ پیری در بر دارد و چرخش به دنیا آمدن و دوباره به دنیا آمدن شامل تمام موجودات زنده و از جمله خدایان اخلاقی میشود. باور بودا بر این است که چون پدیدههای عالم ناپایدار هستند، هرگونه علاقه به آنان باعث ایجاد رنج در آینده خواهد شد.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «諸行無常»، ویکیپدیای ژاپنی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۹ دسامبر ۲۰۱۱).
| این یک نوشتار خُرد پیرامون دینی و آیینی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |