نادار

بارون ايزيدور تيلور

نادار ، نویسنده، کاریکاتوریست، علاقه‌مند به پرواز بالن، فعال سیاسی ساده، عکاس و دوست نقاشان و نویسندگان و روشنفکران در زمان ناپلئون سوم بود. او در مقام عکاس، به خاطر پرتره‌هایی که از معاصران بزرگ زمان خویش تهیه کرد، در یادها مانده‌است.

البته به نظر می‌رسد که نادار بیشتر با نقاشان دوستی داشته‌است، زیرا خیلی زیاد از سنت‌های ایشان آموخت و بسیار آزادانه از آنها وام گرفت. او با درک و مهارتی بی نظیر این کار را انجام داد: اگر انگر هم دست و جلوی کت بارون تیلور را در تصویر مقابل می‌دید، آنرا تحسین می‌کرد. از سوی دیگر، هیچ نقاشی چهرهٔ ترشروی تیلور را، با راستگویی شدید عکس نادار، ثبت نکرده‌است. نادار می‌دانست که وفاداری عکاسی به موضوع هم جنبه خوب دارد هم جنبه بد، و ترجیح می‌داد که از زن‌ها پرتره نگیرد، زیرا نتایج «آنقدر صادق و واقعی بود که به سختی کسانی را که در برابر دوربین می‌نشستند، حتی زیباترینشان را، راضی می‌کرد.»

این پرتره تیلور که در موزه نگهداری می‌شود یک وودبری تایپ است، یعنی نوعی شیوه چاپ که در آن تصاویر توسط مرکبی شکل می‌گیرد که از یک صفحه حکاکی شده سربی منتقل می‌شود. بر خلاف شیوه‌های مدرن تکثیر فوتومکانیک، وودبری تایپ از یک صفحه هاف تن استفاده نمی‌کرد، بنابر این نوعی درجه بندی کاملا پیوسته از ارزش‌های خاکستری را بدست می‌داد. چنین شیوه‌ای باعث ایجاد تصاویری می‌شد که فوق‌العاده زیبا بودند و دوامی استثنایی داشتند و برای چاپ صدها عکس از یک صفحه تنها، مورد استفاده قرار می‌گرفت. متاسفانه این شیوه پس از مدتی روش تکثیری هاف تن در اواخر قرن نوزدهم، کنار گذاشته شد.

در سال ۱۸۷۴ هنگامی که بهترین آثار نادا در مقام عکاس، پشتوانه اش بود، با قرض دادن (یا شاید اجاره دادن) کارگاه خویش به گروهی از نقاشان ناراضی برای برگزاری یک نمایشگاه مستقل، پانوشتی را در متون تاریخ هنر به خود اختصاص داد. از این نمایشگاه عموما به یک شکست تعبیر می‌کردند. پیر آگوست رنوار یکی از نقاشان آن گروه گفت : «تنها چیزی که از آن نمایشگاه نصیب ما شد، برچسب امپرسیونیسم بود نامی که از آن متنفر بودم.»

زندگی

فلیسک نادار در آوریل ۱۸۲۰ در پاریس به دنیا آمد. او در سال ۱۸۴۸ کاریکاتوریست روزنامه Le Charivari بود. او در سال ۱۸۵۸ توانست اولین عکس هوایی را بگیرد. وی همچنین پیشتاز استفاده از نور مصنوعی در عکاسی نیز بود. در حدود ۱۸۶۳، نادار بالن غول پیکری با نام Le Géant ساخت، او پنج هفته در بالن بود. اگرچه در ابتدا پروژه Le Géant ناموفق بود اما بعداً او جامعه‌ای برای ماشین آلاتی که با سنگینی هوا کار می‌کردند تآسیس کرد. او در آوریل ۱۸۷۴ استودیو عکس خود را که نخستین نمایشگاه نقاشان امپرسیونیست در آن برگزار شد، ترک گفت و مدیریت عکاسخانه جدید خود را که کوچکتر بود، به پسر خود پل سپرد. او در سال ۱۸۸۵ از ویکتور هوگو زمانی که در بسترمرگ بود عکس گرفت. او (در سال ۱۸۸۶)اولین مصاحبه همراه با عکس را، (یک شیمیدان معروف به نام Michel Eugène Chevreul) که در مورد عکاسی شهوانی صحبت می‌کرد انجام داد. از ۱۹۸۵ تا زمانی که در ۱۹۰۹ که به پاریس بازگشت، استودیو عکاسی نادار در مارسی (فرانسه) بود. نادار در سن ۸۹ سالگی در ۱۹۱۰ درگذشت. او در قبرستان Père Lachaise در پاریس به خاک سپرده شد.

نگارخانه

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

منابع

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ نادار موجود است.

• نگاهی به عکس‌ها. جان سارکوفسکی. فرشید آذرنگ. نشر سمت. ۱۳۸۲