میماس (ماه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
میماس
Mimas
میماس، تصویر از کاسینی(۲۰۰۵)
اکتشاف
کشف توسط ویلیام هرشل
تاریخ کشف ۱۷ سپتامبر ۱۸۷۹[۱]
طبقه‌بندی
نام‌های دیگر کیوان I
خروج از مرکز ۰٫۰۲۰ ۲[۲]
زاویه انحراف ۱٫۵۱° (نسبت به استوای کیوان)
میانگین شعاع مداری ۱۸۵ ۵۲۰ km[۳]
تناوب مداری ۰٫۹۴۲ ۴۲۱ ۸ d[۲]
مشخصات فیزیکی
ابعاد ۴۱۴٫۸×۳۹۴٫۴×۳۸۱٫۴ km (۰٫۰۳۱۱ زمین)[۴]
مساحت سطح ~۴۹۰ ۰۰۰ km²
حجم ~۳۲ ۹۰۰ ۰۰۰ km۳
جرم (۳٫۷۴۹ ۳ ± ۰٫۰۰۳ ۱)‎×۱۰۱۹ kg[۵]
(۶٫۳‎×۱۰ Earths)
گرانش سطحی ۰٫۰۶۳ ۶ m/s۲
سرعت فرار ۰٫۱۵۹ km/s
چرخش چرخش همزمان
آلبدو ۰٫۹۶۲ ± ۰٫۰۰۴ (آلبدو)[۷]
دما ~۶۴ K
قدر ظاهری ۱۲٫۹[۶]

میماس(به انگلیسی: Mimas) یک قمر طبیعی متعلق به کیوان است که توسط ویلیام هرشل و در ۱۷ سپتامبر سال ۱۷۸۹ کشف شد.[۸] میماس کوچکترین جرم شناخته‌شده سامانه خورشیدی است که شکل کروی دارد. میماس به طور عمده از یخ آب به همراه مقادیر پراکنده‌ای سنگ تشکیل شده است، و به همین دلیل با عنوان یک گلوله برفی بزرگ کثیف شناخته می‌شود. این قمر یک هم‌مدار هم دارد. قطر میماس ۳۹۰ کیلومتر است و قطر هم مدارش ۱۰ کیلومتر است. این قمر گودال بزرگی به نام گودال هرشل دارد که جلب توجه می‌نماید.

نام دیگر این قمر کیوان I است. در اولین نگاه به میماس یک دهانه بزرگ آتشفشانی دیده می‌شود که قطر آن ۱۳۰ کیلومتر است و نام کاشف میماس یعنی هرشل را بر آن گذاشته‌اند. دیواره‌های این دهانه حدود ۵ کیلومتر ارتفاع دارند و عمیق ترین نقطه این دهانه حدود ۱۰ کیلومتر عمق دارد. در وسط این دهانه بزرگ قله‌ای دیده می‌شود که ارتفاع آن ۶ کیلومتر نسبت به کف دهانه است. بر روی این قمر دهانه‌های دیگری به قطر حدود ۴۰ کیلومتر نیز دیده می‌شود.

قمر میماس یکی از نزدیک‌ترین قمرها به سیاره زحل یا کیوان و همین طور کوچکترین قمر این سیاره است. قطر آن از ۳۸۲ تا ۴۱۸ کیلومتر متغیر است. میماس در بین حلقه‌های A و B کیوان قرار گرفته است. میماس به دلیل این که عوارض زیادی دارد به قمر ترسناک معروف شده است. دهانه هرشل که بزرگترین دهانه این قمر است یک دهانه برخوردی بوده که ممکن است بر اثر برخورد یک جرم آسمانی بوجود آمده باشد.

قطر این دهانه تقریباً یک سوم قطر قمر میماس است. این که چنین ضربه عظیمی ناشی از برخورد با سطح این قمر کوچک موجب متلاشی شدن آن نشده پرسشی است که هنوز پاسخ قطعی برای آن پیدا نشده، ولی برخی از دانشمندان بر این باور هستند که میماس دارای ساختاری از مواد یخی است و این باعث شده است که در برابر ضربه مهلکی که به آن وارد شده است دوام بیاورد.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Imago Mundi - La Découverte des satellites de Saturne(French)”. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ NASA Celestia
  3. Harvey, ‎Samantha. NASA: Solar System Exploration: Planets: Saturn: Moons: Mimas: Facts & Figures. . NASA, April 11, 2007.  Retrieved on ۲۰۰۷-۱۰-۱۰.
  4. Thomas, P. C. ; et al. . Shapes of the Saturnian Icy Satellites(PDF). . ۳۷th Lunar and Planetary Science Conference, 2006.  Retrieved on ۲۰۰۶-۱۱-۲۶.
  5. Jacobson, R. A. ; et al. . The GM values of Mimas and Tethys and the libration of Methone. . Astronomical Journal 132 (2005): 711.  ۱۰٫۱۰۸۶/۵۰۵۲۰۹]}}
  6. Classic Satellites of the Solar System. . Observatorio ARVAL.  Retrieved on ۲۰۰۷-۰۹-۲۸.
  7. Verbiscer, A.; French, R.; Showalter, M.; and Helfenstein, P.; Enceladus: Cosmic Graffiti Artist Caught in the Act, Science, Vol. ۳۱۵, No. ۵۸۱۳ (۹ فوریه, ۲۰۰۷), p. ۸۱۵ (supporting online material, table S۱)
  8. Herschel, ‎W.. Account of the Discovery of a Sixth and Seventh Satellite of the Planet Saturn; With Remarks on the Construction of Its Ring, Its Atmosphere, Its Rotation on an Axis, and Its Spheroidical Figure. . Philosophical Transactions of the Royal Society of London 80 (1790): 1–20.  10.1098/rstl.1790.0001]}}
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ میماس (ماه) موجود است.
  • «دانش» ضمیمهٔ علمی روزنامهٔ اطلاعات - یکشنبه ۱۰ خرداد ۱۳۸۸
  • اطلس منظومه شمسی-پاتریک مور، گری هانت
  • ویکی‌پدیای انگلیسی:

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ میماس (ماه) موجود است.