مکانیک مداری
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
مکانیک مداری برنامهای است مبنی بر پرتابهشناسی و مکانیک سماوی برای روبرو شدن با مشکلات عملی مربوط به حرکت راکت و فضاپیماها. حرکت این اشیا معمولا بر اساس قوانین حرکت نیوتن و قانون جهانی گرانش نیوتون محاسبه میشود. این یک رشته اصلی برای طراحی و کنترل در ماموریتهای فضایی است. سیستم مکانیک مداری با استفاده از نیروی گرانش بین فضاپیماها و ساختارهای کیهانی همچون سیارهها، ماهها و دنبالهدارها شکل میگیرد. تمرکز مکانیک مداری بر روی مدار فضاپیماها، مانورهای مداری، تغییر مدار فضاپیماها و مامورتهای بین سیارهای است و همچنین در استفاده برنامهریزها برای پیشبینی نتایج ماموریت پیشرانش فضایی استفاده میشود. نسبیت عام نیز تئوریهای دقیقی در مورد قوانین نیوتن و از جمله مدارها دارد. [۱]
منابع [ویرایش]
- ↑ مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Orbital mechanics»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۵ مه ۲۰۱۲).
|
|||||
