میرزای شیرازی
 |
||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | سید محمدحسن حسینی شیرازی | |
| لقب | میرزای شیرازی (میرزای بزرگ) | |
| تاریخ تولد | ۱۲۳۰ ه.ق. ـ ۱۱۹۴ ه.ش. | |
| زادگاه | شیراز،  ایران |
|
| محل تحصیل | اصفهان، نجف، کربلا (شهر) | |
| محل زندگی | سامرا | |
| تاریخ وفات | ۱۳۱۲ | |
| محل وفات | سامرا،  عراق |
|
| مدفن | حرم علی بن ابیطالب | |
| شاگردان | میرزا محمدتقی شیرازی عبدالکریم حائری یزدی میرزا حسین نائینی شیخ فضلالله نوری سید محمدکاظم یزدی میرزای نائینی ملا محمدکاظم خراسانی و ... |
|
سید محمدحسن حسینی شیرازی (۱۲۳۰ در شیراز - ۱۳۱۲ در سامرا) مشهور به «میرزای شیرازی» و میرزای مجدد، مرجع تقلید شیعه ایرانی بود.
محتویات |
[ویرایش] خاندان
پدرش، میرزا محمود، در زمره عالمان دینی بود و در دستگاه حکومت شیراز به کار نویسندگی اشتغال داشت. پس از مرگ پدر تحت تربیت دائیاش، سید حسین موسوی مشهور به مجد الاشراف که از عالمان دینی بود، قرار گرفت.
[ویرایش] تحصیل
در چهار سالگی پای به مکتب نهاد و پس از فراغت از درسهای اولیه، در شش سالگی وارد حوزه علمیه شد.
[ویرایش] در اصفهان
در سال ۱۲۴۸ به اصفهان رفت و از درس محمدتقی اصفهانی[۱] استفاده كرد. پس از درگذشت اصفهانی، در درس سید حسن بیدآبادی[۲] و محمدابراهیم کلباسی حاضر شد. وی در سن ۲۰ سالگی از بیدآبادی اجازه اجتهاد گرفت.
[ویرایش] در نجف
تا بیست و نه سالگی در اصفهان ماند و سپس به نجف و کربلا رفت. مدتی را در کربلا اقامت گزید و در این دوران از درس استادانی همچون حسن کاشفالغطاء، محمد حسن نجفی، سید ابراهیم قزوینی و مشکور حولائی بهره برد، ولی چون خود را از این درسها بینیاز دید، قصد برگشت به اصفهان نمود. قبل از رفتن به اصفهان، وارد نجف شد و در درسهای مهم آن روزگار شرکت جست.
وی در سال ۱۲۸۱ پس از فوت شیخ انصاری، مرجع تقلید شیعه شد و نزدیک به ۳۰ سال در این مقام به رفع مشکلات مردم و اداره حوزههای علمیه مشغول بود.
[ویرایش] شاگردان
- میرزا محمدتقی شیرازی
- عبدالکریم حائری یزدی
- میرزا حسین نائینی
- شیخ فضلالله نوری
- سید محمدکاظم یزدی
- میرزای نائینی
- ملا محمدکاظم خراسانی
- حاج میرزا حسین نوری
- میرزا اسماعیل شیرازی
- سید علی اکبر فال اسیری
- سید محمد فیروزآبادی
- حاج شیخ محمدتقی نجفی معروف به آقا نجفی اصفهانی
[ویرایش] فعالیتهای سیاسی و اجتماعی
- یکی از مهمترین حوادثی که در ایام زعامت او رخ داد، قضیه تحریم تنباکو بود. حکم تاریخی او در معاهده انحصار تنباکو در زمان ناصرالدین شاه ـ که با درخواست سید جمال الدین اسدآبادی و در پی نامه او اتفاق افتاد ـ چنان مردم را به صحنه کشاند که شاه قاجار، مجبور به فسخ قرارداد تنباکو گردید. با صدور این حکم، مردم مبارزه سیاسی علیه قرارداد استعماری مذکور را یک وظیفۀ شرعی دانسته و به مخالفت شدید پرداختند. بهطوری که ناصرالدین شاه مجبور شد با پرداخت غرامت، این قرارداد ننگین را فسخ کند. سید روحالله خمینی از این اقدام اینگونه تعبیر کردهاست:
| « | «همان نصف سطر میرزای شیرازی رضوان الله تعالی علیه، مملکت ما را از توی حلقوم خارجیها بیرون کشید».[۳] | » |
- دفاع از شیعیان مظلوم افغانستان
- ایجاد وحدت تشیع و تسنن
- تربیت و اعزام مبلغان ویژه برای مناطق حساس و زیر سلطه انگلیس نظیر تبت و کشمیر.
- جلوگیری از تجاوز یهودیان به مسلمانان همدان
- جلوگیری از خرید زمینهای شهر طوس توسط دولت روسیه و نقش بر آب کردن توطئه روسیه در این رابطه.
- فرستادن سید عبدالحسین لاری به عنوان نماینده خود به منطقه حساس جنوب ایران
تالیفات:فارس نامه ناصری وکلمه الامام الحسن
[ویرایش] درگذشت
میرزای شیرازی در در سال ۱۳۱۲ در سن ۸۲ سالگی درگذشت و در حرم علی بن ابیطالب دفن شد.
[ویرایش] مرگ یا کشتهشدن
اگر چه علت مرگ او را برخی بیماری برونشیت و یا سل عنوان کردهاند، ولی عدهای عقیده دارند که پزشک مشکوکی در سامرا پیدا شد و سعی در نزدیک شدن به میرزا نمود و بالاخره در آخرین روزها به معالجه او پرداخت و پس از مرگ میرزا برای همیشه ناپدید شد، از سر سپردگان انگلستان بوده است و میرزا را مسموم نموده و کشت.[نیازمند منبع]
[ویرایش] پانویس
[ویرایش] منبع
- جمعی از پژوهشگران حوزه علمیه قم. گلشن ابرار. ج ۱، چ ۳، نشر معروف، قم: ۱۳۸۵.
