موعظه بالای کوه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

موعظه بالای کوه، یکی از معروفترین بخشهای «انجیل» تعلیمات و سخنانی است که عیسی مسیح بر فراز یکی از کوههای اطراف شهر جلیل معروف به کوه زیتون و خطاب به شاگردان خود و گروه بسیاری از مرد و زن و پیر و جوان از تمام یهودیه و اورشلیم که کنارة دریای صور و صیدون به مشایعت او آمده بودند، بیان نمود.[۱] «موعظه بالای کوه» برای محققین و تاریخ نویسان در طول سده‌های پس از آغاز جریان انتشار مسیحیت، اهمیت بالایی داشته و دارد زیرا چندین مورد از تعالیم اصلی مسیحیت را شامل می‌شود. [۲] اعتقاد محققین بر این است که عبارات به جای مانده از موعظه سر کوه در انجیل متی اصیل تر از انجیل لوقا است.

منابع [ویرایش]

  1. انجیل متی، باب ۵-۷ و انجیل لوقا باب ۶
  2. عبدالرحیم سلیمانی اردستانی، مسیحیت، ص ۳۵-۳۸ و واژه نامه کلیسای مسیحی آکسفورد، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۱۹۸۹
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ موعظه بالای کوه موجود است.