مهاجران افغان
مهاجران افغان به صدها هزار تبعه کشور افغانستان اطلاق میشود که از سال ۱۳۵۷ با آغاز جنگهای سخت میان مجاهدین افغان و شوروی سابق از این کشور بیرون رفته و به کشورهای مختلف پناه بردند. به دلیل جنگهای داخلی و خارجی و در پی آن ناامنی و بیکاری، چندین میلیون افغان به کشورهای دیگر از جمله ایران و پاکستان مهاجرت کردند.
محتویات |
مقصدهای اصلی مهاجران افغان [ویرایش]
۱- پاکستان ۱۷۸۰۰۰۰ (۵۱٪)
۲- ایران ۹۳۵۶۰۰ (۲۷٪)
۳- ایالات متحده آمریکا ۳۰۰۰۰۰ (۸٪)
۴- امارات متحده عربی ۱۵۰۰۰۰ (۴٪)
۵- آلمان ۱۰۰۰۰۰ (۲٪)
۶- انگلستان ۷۰۰۰۰ (۲٪)
۷- کانادا ۴۸۰۹۰ (۱٪)
۸- هلند ۳۸۶۵۳ (۱٪)
۹- استرالیا ۱۹۴۱۶ (۰٬۵٪)
برخورد کشورهای مهاجرپذیر با مهاجران افغان [ویرایش]
در دهههای اخیر بیشتر مهاجرین افغان در کشورهای ایران و پاکستان پناه گرفتهاند. با وجود آنکه هر دو کشور با توجه به اشتراکات زبانی، دینی و فرهنگی، همواره افغانستان را کشوری دوست و برادر خواندهاند اما رفتارهایشان با مهاجرین افغان همواره اعتراضهایی را نیز در پی داشتهاست.
ایران [ویرایش]
- همچنین ببینید: مهاجران افغان در ایران
آمار منتشر شده توسط دولت ایران نشان میدهد که حدود یک میلیون شهروند افغانستان به صورت مجاز و حدود دو میلیون نیز بدون مجوز در ایران سکونت دارند.[۱]
هلمندی، گزارشگر خبرگزاری بست باستان، عقیده دارد که رفتار و سیاستهایی که مقامات و مسئولان ایران به کار گرفتهاند موجب شدهاست که تنفر از افغانها به یک نوع بینش اجتماعی در ایران تبدیل شود به گونهای که «اکثر شهروندان ایرانی، افغانها را به دیدهٔ انسانهای محکوم و مستحق زجر و شکنجه میدانند. در محافل عمومی شیوهٔ حرف زدن با افغانها فرق دارد، معمولاً تمسخر و تحقیر شیوهٔ طبیعی رفتار شماری از ایرانیها با افغانیها است.» هلمندی در ادامه مینویسد که در تمامی شهرهای ایران «روحیهٔ افغانستیزی» وجود دارد و ظلم و ستمی که به افغانها در ایران میرود را غیر قابل پیگیری میداند. هلمندی دولت ایران را به این امر متهم میکند که در زمان جنگ ایران و عراق از جوانان افغان به عنوان نیروی کار ارزانقیمت نهایت استفاده را بردهاست اما با پایان یافتن جنگ عرصه را بر آنان تنگ کرده و از تحصیل آنان ممعانت به عمل آوردهاست. هلمندی در ادامه ادعا میکند «در حالی که افغانها در بیشتر کشورهای جهان مهاجرند، اما ناراضیترین افغانها کسانیاند که ایامی را در ایران سپری کردهاند.»[۲]
روزنامهٔ ۸ صبح، چاپ کابل در گزارشی با عنوان «افغانستیزی در کشورهای همسایه» از بروز این پدیده در ایران و پاکستان ابراز نگرانی میکند و خبر از برخورد نامناسب پلیس ایران با افغانها میدهد. ۸ صبح به نقل از محمدعلی، یکی از مهاجرینی که اخیراً از مرز افغانستان وارد ایران شدهاست مینویسد «پولیس ایران آنان را نیمه برهنه وادار به رقص نمودهاست». ۸ صبح در ادامهٔ گزارشش از بازداشت و اخراج هزاران افغان در زمستان سرد دو سال قبل (۱۳۸۶) توسط جمهوری اسلامی ایران خبر میدهد. در ادامهٔ این گزارش، ۸ صبح، ایران و پاکستان را به آن متهم میکند که با استفاده از حضور مهاجرین افغان، هم سعی در جذب کمکهای میلیونی از نهادهای بینالمللی داشتهاند و هم در سعی در دخال در مسائل مربوط به افغانستان. در انتهای گزارش، ۸ صبح مینویسد: «برخوردهای ناسالم در حالی نسبت به مهاجرین افغان از سوی این دو کشور روا داشته میشود که این دو کشور همواره از سیاست انسانی و دوستی با ملت افغانستان سخن گفتهاند.»[۳]
در ۶ ژوئیه ۲۰۰۱ پلیس ایران ۴۴ نفر را به دلیل ایجاد اغتشاش در فلاورجان اصفهان دستگیر کرد، طبق گزارش یکی از مطبوعات اغتشاشگرها به کمبود آب اعتراض نشان میدادند و به ساختمانهای دولتی حمله کردند، بنا بر گزارش یکی دیگر از مطبوعات دلیل این دستگیری حمله گروهی متشکل از حدود ۱۰۰ موتورسوار به افغانها بودهاست. اندکی بعد در ۲۴ ژوئیهٔ همان سال در پیشوا واقع در جنوب تهران، اعتراضاتی علیه افغانها شکل گرفت. ساکنان محل فریادهای «مرگ بر افغانها» را سر میدادند و شعارهای افغانستیزانهای بر دیوارهای ساختمانهای محل نوشتند. بنا بر گزارشها، در آن روز افغانها از ترس از خانههای خود خارج نشدند، حتی مردانی که معمولاً در بازار غیررسمی کاریابی محل جویای کار میشدند. این اقدامات باعث اعتراض کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان نسبت به بروز خشونت علیه افغانها در ایران شد. احمد سعید فرح، رئیس هیئت افغانستان کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان، اظهار کرد: «باید بیشتر از حقوق بشر افغانها حفاظت کرد، چه آنهایی که در خارج از افغانستان زندگی میکنند و چه آنهایی که در داخل افغانستان.»[۴][۵]
در شهر اصفهان، مسئولان ستاد سفرهای نوروزی، ورود شهروندان افغان را به «پارک کوهستانی صفه» در روز «سیزده به در» ممنوع کردند. هدف از این ممنوعیت، به گفتهٔ مقامهای ایران، «ایجاد امنیت و تامین رفاه بازدید کنندهها» بودهاست. مهرداد درویش پور، جامعه شناس مقیم استکهلم در گفت و گو با بیبیسی فارسی، ممانعت از حضور افغانها در پارک صفه را «نژادپرستانه و شرمآور» خواند و افزود «فکر نمیکنم هیچ گروه پناهنده یا مهاجر دیگری در هیچ جای دنیا با شرایطی مواجه باشند که مهاجران افغان در ایران دارند».[۶] هلمندی، گزارشگر خبرگزاری بُست باستان، این اقدامات مسئولان ایرانی را افغانستیزی میداند.[۲]
بر پایه جدولی که سازمان سنجش آموزش ایران وابسته به وزارت علوم ایران در روز جمعه ۱۲ خرداد ۱۳۹۱ منتشر کرد، رشتههای تحصیلی ممنوع برای غیرایرانیان و مناطق ممنوعه برای اقامت اتباع غیرایرانی، بهویژه شهروندان افغان اعلام شد. اقامت شهروندان افغان در ۱۴ استان ایران به طور کامل ممنوع است و در استان مازندران نیز از ۱۰ تیرماه این سال ممنوع میشد. این استانها عبارتند از آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، اردبیل، زنجان، کردستان، کرمانشاه، ایلام، لرستان، چهارمحال و بختیاری، کهگیلویه و بویراحمد، گیلان، مازندران (از ۱۰ تیر ۹۱)، سیستان و بلوچستان، هرمزگان و همدان. بنابراین اقامت شهروندان افغان تنها در سه استان تهران (به جز منطقه خُجیر در منطقه ۱۳ شهرداری تهران)، البرز و قم مجاز است. منطقه خجیر یک پارک جنگلی حفاظتشده در شرق تهران است که به گزارش کارشناسان سازمان بازرسی کل کشور که در خبری از روزنامه اعتماد در تاریخ ۳۰ تیر ۸۶ بازتاب یافت، «زمینخواران» در زمینهای آن تصرفاتی کردهاند و «با واگذاری امور کشاورزی و دامداری خود به مهاجران افغان، این پارک را مبدل به منطقه امنی برای کار و اقامت آنان کردهاند». استانهایی که بخشهایی از آنها برای اقامت شهروندان افغان ممنوعاند عبارتند از اصفهان، بوشهر، خراسان جنوبی، خراسان رضوی، خوزستان، سمنان، فارس، قزوین، کرمان، گلستان، مرکزی و یزد. در پی تصمیم مقامهای استان مازندران برای اخراج مهاجران افغان از این استان، گروهی از سینماگران و بازیگران ایرانی از جمله داریوش مهرجویی، مانی حقیقی، لیلا حاتمی، نیکی کریمی، علی مصفا و جمع دیگری از هنرمندان، اعلام کردند که در اقدامی حمایتی و برای همدلی با مهاجران افغان به استان مازندران سفر میکنند.[۱]
تحصیل [ویرایش]
بر پایه جدولی که سازمان سنجش آموزش ایران وابسته به وزارت علوم ایران در روز جمعه ۱۲ خرداد ۱۳۹۱ منتشر کرد، برای اتباع غیرایرانی در دو کنکور کارشناسی ارشد و دکتری تخصصی سال ۹۱ انتخاب رشتههای تحصیلی مانند فیزیک اتمی، فیزیک (گرایش هستهای)، مهندسی هستهای، مهندسی تسلیحات، مهندسی فناوری اطلاعات (گرایش امنیت اطلاعات، امنیت شبکه، مخابرات امن)، مهندسی هوافضا (کلیه گرایشها)، مهندسی شیمی (گرایش صنایع پالایش، پتروشیمی، شیمیایی، معدنی، گاز، عملیات پتروشیمی)، مهندسی نگهداری هواپیما (هوانوردی، خلبانی، مراقبت پرواز، نمایش و نگهداری هواپیما)، الکترونیک هواپیمایی، مهندسی فرماندهی و کنترل هوایی، تکنیک حوزههای نظامی، علوم و فنون هوانوردی، خلبانی هلیکوپتر، مهندسی تعمیر و نگهداری بالگرد، اطلاعات نظامی، اویونیک هواپیما، علوم نظامی، ناوبری و فرماندهی کشتی، مدیریت و کمیسر دریایی ممنوع است.[۱]
پاکستان [ویرایش]
چندین سند در بخش ثبت و ضبط وزارت امور خارجه ایالات متحده نشان میدهد که مقامات رسمی پاکستان در نشستهایی که با همتایان آمریکایی خود در سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۵ داشتهاند پیوسته احساساتی ضد افغانی از خود نشان دادهاند. آنها خاطر نشان میکردند که خاندان سلطنتی افغانستان غیر قابل اعتماد و طرفدار شوروی است.[۷]
ران تمپست در گزارشی در روزنامهٔ لسآنجلس تایمز از زبان نیسار احمد، معلم ۵۰ سالهٔ پاکستانی مینویسد «افغانها ریشهٔ ایجاد مشکلها در اینجایند، پیش از هجوم افغانها به پاکستان، از این آشوبهای جمعی خبری نبود.» ران تمپست چنین گرایشهای افغانستیزانهای را بازتابی از نارضایتی فزاینده در بخشهایی از جامعهٔ پاکستان به سبب حضور مسمتر و مداوم پناهندگان در خاک این کشور میداند.[۸] ران تمپست در ادامهٔ گزارشش که دربارهٔ نزاع دستهجمعی پشتونها با مهاجرین مسلمان هندی و بنگلادشی در کراچی پاکستان است میگوید احساسات ضد افغان در کراچی نشاندهندهٔ کاهش حمایت عمومی از سیاستهای ضیاءالحق برای پذیرش پناهندگان افغانی در پاکستان است. احمد، معلمی از اورانگی، میگوید که «سه میلیون نفر مهمان ضیاءالحق در این کشور بودهاند، و همگیشان دزد هستند».[۹]
روزنامهٔ آبزرور-ریپورتر در سال ۱۹۹۴ در گزارشی تحت عنوان «آدمربایان افغان باعث ایجاد واکنش منفی نسبت به پناهندگان میشوند» نوشت که اقدام سه افغان مسلح مبنی بر ربایش ۷۰ بچه مدرسهای پاکستانی، باعث گسترش احساسات ضد افغان در این کشور شدهاست. قمر عباس، یکی از اعضای حزب مردم پاکستان خواستار اخراج افغانها از پاکستان شده بود. او گفته بود: «ما ۱۴ سال به آنها پناه دادهایم و این چنین پاسخ گرفتیم؛ کودکانمان را دزدیدند».[۱۰]
امارات [ویرایش]
یک نمونه از رفتارهای تحیقر آمیز و ظالمانه نسبت به افغانها در کشورهای عربی را میتوان در فیلمی که شبکهایبیسی نشان داد ملاحظه کرد[۱۱] که شیخ عیسی بن زاید آل نهیان به همراه چند پلیس و چند همراه رفتار وحشیانهای را با یک شهروندافغانی میکنند. فرزند رهبر سابق و برادر امیر فعلی و عضو اصلی خانواده سلطنتی امارات در این تصاویر ابتدا با یک مسلسل آمریکایی ام۱۶ چندین گلوله را به صورت متناوب به کنار این مرد شلیک می کند. سپس چند نفر با کمک پلیس دست و پای مرد افغانی را بسته و سعی میکند با زور ماسه به داخل دهان و چشم وی وارد کند. سپس او را با چوب و شلاق بشدت زخمی نموده و لخت میکنند و نمک بر روی زخمهایش میریزند و در حالی که بی هوش است سپس با ماشین چند بار از روی پاهای وی رد میشود.[۱۲]
وزارت کشور امارات تأیید کرده شخصی که در این تصاویر دیده میشود همان شیخ عیسی است و اعلام داشته که پس از بازبینی فیلم به این نتیجه رسیده که «تمام قوانین، سیاستها و روشهای بازجویی توسط پلیس به درستی انجام شدهاست.» وزیر کشور امارات از برادران شیخ عیسی است.[۱۳]
جستارهای وابسته [ویرایش]
پانویس [ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ممنوعیت اقامت برای شهروندان افغانستان در ۱۴ استان ایران، رادیو فردا
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ««ورود افغانها ممنوع!»». خبرگزاری بست باستان، ۱۶ حمل ۱۳۹۱. بایگانیشده از نسخهٔ اصلی در ۱۳ آوریل ۲۰۱۲. بازبینیشده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۲.
- ↑ «افغانستیزی در کشورهای همسایه». ۸ صبح]]، ۱۹ عقرب ۱۳۸۸. بایگانیشده از نسخهٔ اصلی در ۱۳ آوریل ۲۰۱۲. بازبینیشده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۲.
- ↑ “Afghans face precarious future in Iran”. ReliefWeb, 31 July 2001. Archived from the original on 16 April 2012. Retrieved 16 April 2012.
- ↑ “Anti-Afghan rioting in Iran”. UNHCR, 24 July 2001. Retrieved 16 April 2012.
- ↑ «ممنوعیت بحثبرانگیز ورود افغانها به پارکی در اصفهان». بیبیسی فارسی، ۱ آوریل ۲۰۱۲. بازبینیشده در ۷ آوریل ۲۰۱۲.
- ↑ Hussain, Pakistan and the emergence of Islamic militancy in Afghanistan, 86.
- ↑ Tempest, Rone. “Afghan War Blamed for Pakistan Ethnic Strife: Karachi Slum Dwellers Say Conflict Brought Refugees, Drugs and Guns”. Los Angeles Times, 17 December 1986. Archived from the original on 10 April 2012. Retrieved 10 April 2012.
- ↑ Tempest, Rone. “Afghan War Blamed for Pakistan Ethnic Strife: Karachi Slum Dwellers Say Conflict Brought Refugees, Drugs and Guns”. Los Angeles Times, 17 December 1986. Archived from the original on 10 April 2012. Retrieved 10 April 2012.
- ↑ “Afghan Kidnappers Create Backlash Against Refugees”. Observer-Reporter, 23 February 1994. Retrieved 16 April 2012.
- ↑ فیلم: [۱]
- ↑ حیرت جهان و سکوت ایران درپی رفتار وحشیانه شیخ اماراتی!
- ↑ “ABC News Exclusive: Torture Tape Implicates UAE Royal Sheikh”. ABC News, 22 April 2009. Retrieved 20 April 2012.
منابع [ویرایش]
- ویکیپدیای انگلیسی
- Hussain, Rizwan. Pakistan and the emergence of Islamic militancy in Afghanistan. Burlington, USA: Ashgate Publishing Limited, May 2005. 86. ISBN 0 7546 4434 0. Retrieved 10 April 2012.
