منشور کبیر
منشور کبیر یا ماگنا کارتا (به انگلیسی: Magna Carta) منشور قانونی انگلیسی است که به طور رسمی در سال ۱۲۱۵ به تصویب رسید. این منشور به زبان لاتین نوشته شده و به نام لاتین آن شناخته میشود. ترجمه متداول مگنا کارتا، منشور کبیر است.
مگنا کارتا، جان، شاه انگلستان را موظف به پذیرفتن حقوق مشخصی برای مردان آزاد تحت حکومت اش، احترام به برخی رویههای قانونی مشخص، و پذیرفتن این موضوع که قدرت او توسط قانون محدود خواهد شد، مینمود. این منشور متضمن حقوق مشخصی برای افراد تحت فرمان شاه بود، چه آزاد بودند، چه در قید شخص دیگر -- و به طور تلویحی آن چه را بعدها، به حکم آزادی متهمی که دلیلی برای اتهام اش نیست، تبدیل شد، را ابراز میداشت.
مگنا کارتا به یکی از مهمترین اسنادی بدل گشت که در یک روند تاریخی به ایجاد حکومت مشروطه در جوامع انگلیسی زبان امروزی بدل شد. تحت تاثیر مگنا کارتا حقوق عرفی و بسیاری از قوانین اساسی از جمله قانونی اساسی ایالات متحده آمریکا توسعه پیدا کرد.
در سال ۱۲۱۵ اشراف انگلستان که از پادشاه به خشم آمده بودند، جان پادشاه انگلستان را وادار شاختند تا منشور کبیر را در ۱۵ ژوئن ۱۲۱۵ امضا کند. در واقع جان پادشاه انگلستان[۱] از اشراف مالیات زیادی درخواست کرده بود و این فرمان بیان میکرد که حتی پادشاه نیز مشمول قانون شده و باید از آن اطاعت کند.
به مرور زمان، این فرمان به صورت پایهای حقوقی برای همه شهروندان درآمد و بعدها پایه قانون اساسی بریتانیا و نظام مشروطه سلطنتی در این کشور شد.
[ویرایش] پانویس
- ↑ John of England
[ویرایش] منابع
- «متن کامل Magna Carta» (انگلیسی). britannia history. بازبینیشده در تیرماه ۱۳۸۷.
- >. «Magna Carta.» (انگلیسی). Encyclopædia Britannica Online. بازبینیشده در ۱۹ Jul. ۲۰۰۸.
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون تاریخ است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ منشور کبیر موجود است. |
